Biri, herhangi biri, bir gün karşına çıkıp onunla ilgili hoşlanmadığın şeyleri kendi ağzıyla sana söylerse içine bir şüphe düşsün. Gerçekten pişman mı, yoksa seni mi deniyor şüphesi... Bir başkasından tam anlamıyla emin olamayız, ancak şüpheden emin olabiliriz. Biraz fazla karanlık, hatta aydınlık parıltıları olmayan bir yol ama yürümeye değer. Şüphenin iki ayrı kutbu olur daima. İki ayrı yüzü olan madalyonlar gibi... Karanlık ve aydınlık yüzü jiletle kesilmiş gibi ayrılmıştır. Fakat gri kıyafetlerini giydikleri bir yer, daima mevcuttur. Gri... Siyahın beyaza, aydınlığın karanlığa, iyinin kötüye dönüştüğü aralık. Tozpembe zannedilir bı fanilerce. Fakat orası gri... Şüphenin seni kıskıvrak yakalayacağı, sislerin seni her şeyden uzaklaştırıp yalnızlaştırdığı yer. Peki ya güven... O nerede? Hangi rengin sahibi? Bir tür güven hikâyesi...

*Tüm Hakları saklıdır.

Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar.O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim.En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı.Beyaz bir gelinlik... Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi.Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm.Oysa şimdi ailem bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım. ❤ Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre. Aradığı şefkatı ailesinden bile görememiş, tekhayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif. Ve zoraki bir evlilik. Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre'yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi? Emre tekrar delirmeseydi; belki...