Esintiden gelen şiirlerin hayatla buluşması..

Tüm leş gibi kokan keşmekeşin içerisinde adam gibi, insan gibi yaşamaya çalışanların, yaşamak için seçeceği ve de seçme şansı olmadığı halde bulunmak mecburiyetinde olanların mecburiyetidir Bataklarhane. Olması gerekenlerle yaşamayı seçenleri, yerin dibine kadar sokan, orada bir solucan gibi yaşamasını layık gören bir sistemin işleyen tüm dişlilerinin ortak adıdır.

Güvensiz bir kalp için çok zordur aşka inanmak... Hiç ummadığın anda, umudunu kestiğin anda çıkar aşk karşına bazen... Önce gözlerine bakarsın, bir kıpırtı hissedersin yüreğinin derinliklerinde... Sonra sıcaklığı ile tanışır tenin, o sessizce işlerken içine hiç birşey yapamadan kuş gibi çırpınır durur yüreğin. Gülüşünü seversin... Bakışını seversin... Dokunuşunu seversin... Hiç sevemem dediğin yerde bir insanın Sevdasını Seversin... Sonra onunla beraber, sadece acımasız yanlarını bildiğin hayatın, güzel yanıyla tanışır, hayatı seversin. Hatta o kadar çok seversin ki, sırf o üzülmesin diye onsuzluğu seçer, yine onu seversin... İşte böyle sevdi Sare Salih'i... Sevdasını sevdi, hayatını güzelleştiren adamın. Ona, hayata tutunmak için uzattığı ellerini sevdi... Gökyüzü gözlerini sevdi, her baktığında nefes aldığını hissettiren... Ve gitmesi gerektiğini bilerek, onu onsuzken de sevmeyi seçti... HİKAYEMİ OKUYAN, YORUM YAPARAK ELEŞTİREN VE OY VERMEYİ UNUTMAYAN HERKESE TEŞEKKÜRLER