Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Hayatın karşımıza neler çıkarabileceğini asla tahmin edemeyiz. Yaşadığınız, yaşıyor olduğunuz ya da yaşayacağınız olayların sizin yaşınızla, ruh sağlığınızla ya da olgunluğunuzla hiçbir alakası yok. Yokmuş. En azından hayat bunun bir örneğini bana yaşattı. Henüz on altı yaşındayken yaşadığım mistik olaylardan kurtulmuş olsam da hala etkilerini üzerimde hatta hayatımda hissedebiliyorum. Üzerinden vakit geçmesi, büyümem hiçbir şeyi değiştirmedi. O anlar hafızamın en ücra köşelerinde hala varlıklarını koruyorlar. Korumaya da devam edeceğini biliyorum. Evet, bugün ondan ayrılmamın dördüncü senesi. Her çift her sene birlikteliklerinin yıl dönümünü kutlarken ben ayrılık yıl dönümümüzü kutluyorum. Gerçek anlamda bir ayrılık olmadığını biliyorum. Onu hala hissedebiliyorsam ki onun da beni hissettiğini biliyorum henüz ayrılmış sayılmayız. Ve sanırım onu daha fazla özlemek istemiyorum. Günün birinde onun karşıma çıkmasını bekleyemeyecek kadar sabırsız bir insanım. Bekleyemeyeceğimi biliyordum çünkü ben; belayı mıknatıs gibi çekmeyi başaran, Apollon'un henüz ellerini üzerinden çekmediği Edis Daphne Stark'tım. Artık bir vizyon kızı değil misyon kızı olarak geri dönüyorum. ~~~ The Vision(Görüş) hikayeme ait yayınladığım Alternatif Final bölümüne uygun olarak devam eden ikinci kitaptır.

Bu bir hikaye kitabı değildir fakat herkes bu kitapta kendi hikayesini bulacaktır.

"Daha önce hiç neden "deliler gibi" kavramının mutluluk için söylendiğini düşündün mü Melis?" "Hayır..düşünmemiştim. Bi önemi mi var?" Son cümlesini duymamış gibi yaptım. Düşüncelerimi paylaşmak istiyordum. "Bu zamanlarda insanların çok mutlu olabilmesi için ancak hiçbir şeyi ayırt edemeyen bir deli olması gerekir." Cevap vermedi. Sustu. Bu haklı olduğum anlamına geliyordu. Peki ne zaman mutlu olucaktım ben...Ne zaman saçma saçma konuşup mutlu gibi gözükmek yerine gerçekten mutlu olucaktım! Veya ben mutlu olabilicek miydim? "BELKİ BİR GÜN!" İmkansız bir gün!!! ***** Geleceğini kurtarmak için çabalayan iki genç kızın öyküsü Geçmişlerini bir kenara bırakıp sadece yapabileceklerini görmek isteyen iki kızın Ve hatta belkide iki kardeşin...

Çoğu hikâye ve roman kitabının arka kapağında yazdığı gibi sıradan, normal bir insandım. On sekiz yaşında, uyku problemi ve gelecek kaygısı olan çoğu gençten bir tanesiydim. Rutinleri olan ve monotonluk içindeki karmaşadan oldukça keyif alan biriydim. Ne olursa olsun yanımda olan bir aileye ve beraber vakit geçirmekten hoşlandığım bir grup arkadaşa sahiptim. Şu anda gelecek kaygım yüzünden gençliğimin tadını çıkarmak ve üniversitede istediğim bölümü kazanmak dışında doğru düzgün bir hedefim yoktu. Nihayetinde, herkes gibi olmanın en belirgin örneğiydim ve bunu değiştirmek gibi bir derdim de yoktu. Ama bir gün; Lousios Vadisi'ndeki kimin inşa ettiği bilinmeyen ve birçok esfaneye sahip olan bir konağın, Evimizin yanına taşınan yeni arkadaşımın, Ve büyükanneme benim hakkımda gelen "görüş" olarak adlandırdığı ve benden sakladığı rüyaların, Benim gördüğüm ve anlamını çıkaramadığım, gerçekmiş gibi gelmeye başlayan rüyalarımın, Ve merakımın, Geçmişime açılan pencerede karanlık bir manzara göstereceğini nereden bilebilirdim ki? Geçmiş yer değiştirmiyordu belki, ama büyükanneme gelen görüşlerle görmeye başladığım kâbuslar, asıl sınavımın geçmişin ta kendisi olduğunu ve çoktan bana doğru yürümeye başladığını yavaş yavaş fısıldıyordu. Madem bilinmeyen bir oyun içine giriyoruz, o hâlde ben hazırım! Ha, bu arada tanıştığımıza memnun oldum! Ben Edis STARK. ϟ BU BİR VİZYON KIZI HİKAYESİDİR. ϟ