Ciało Ester pokryte jest licznymi bliznami będącymi pamiątkami po koszmarze, z którego już nigdy się nie wybudzi. Zmuszona służyć Alfię, który zniszczył jej życie każdego dnia modli się, aby trafił na przeciwnika potężniejszego od siebie. Pewnego dnia jej prośby zostaną wysłuchane, lecz co zrobi gdy wybawca okażę się gorszym oprawcą? Czy ktoś dostrzeże poza jej okaleczoną powierzchownością piękno płynące z jej wnętrza? W opowiadaniu będzie pojawiać się wulgarny język, sceny przemocy i seksu. ,, Wszelkie prawa autorskie do opisywanej historii są zastrzeżone. Nie wyrażam zgody na plagiat, kontynuowanie opowieści, powielanie pomysłu.''

1890, Wiktoriańska Anglia. Zjawy, mary senne, koszmary, duchy. Istoty pokroju upiorów towarzyszyła Lorinie Neri odkąd przyszła na świat. Mieszkańcy wioski szeptali między sobą, że jest obłąkana. Wiedźma, czarownica, pomiot szatana, krzyczeli za nią rówieśnicy. Matka błagała księdza, by pomógł jej córce. Duchowny mówił „To dziecko ma w sobie demona". Dziewczynka dorastała, a rodzicielka nadal codziennie krzyczała, wpajając jej, że jest rozczarowaniem. Ostatecznie jedynym sposobem na oczyszczenie imienia rodu i uratowanie przyszłości dziewczyny jest... małżeństwo. Okazuje się, że Lorina ma wyjść za Kyrella Ravencrofta. Mężczyznę, który poluje na kobiety takie jak ona. „Nikt nie będzie się spodziewał, że zwierzyna może skryć się pośród myśliwych."

Carmen znalazła się na polanie w niewłaściwym czasie - a przynajmniej tak myślała. Młoda wampirzyca nie zdawała sobie jednak sprawy, że ten niewłaściwy czas popcha ją wprost w ramiona przeznaczenia, a konkretnie Alfy Richarda - jej przeznaczonego. Wampiry i wilkołaki od lat są największymi wrogami, ale oni nie mają zamiaru rezygnować ze swojej miłości. W końcu to przeznaczenie ich połączyło, więc obydwoje nie mają tu za dużo do gadania. Fragment: "- Nie będę powtarzał, do cholery. Jeżeli tego nie zrobisz, bez wahania cię zabiję - warknął w moją stronę. Jak prawdziwy wilk. A na mojej skórze pojawiły się dreszcze. Czy mi się to właśnie spodobało? Zawsze uważałam się za osobę silną, o silnym charakterze i trudną do zmanipulowania. Teraz jednak moje wcześniejsze przemyślenia zostały solidnie zachwiane, a to dlatego, że jego władczy głos działał także na mnie. Kolejny raz poczułam się jak w tym głupim śnie - moje ciało mnie zdradzało, dlatego nieśmiało podniosłam głowę i zaczęłam sunąć wzrokiem po jego sylwetce aż nie dotarłam do brązowych, błyszczących oczu, w których widziałam swoje odbicie, a to było zdecydowanie ładniejsze niż odbicie w lustrze! Były przepiękne. Takich oczu nie da się zapomnieć, będą mi się śniły po nocach! Zawiał silny wiatr, zagwizdało mi w uszach. Ten cholerny zdrajca najpierw odgarnął moje włosy z twarzy, a następnie ściągnął całą perukę. Cholera jasna! Teraz wszyscy mieli widok na moje fioletowe włosy. Nie wiem, dlaczego, ale jeszcze raz spojrzałam na Alfę. Oboje patrzyliśmy sobie w oczy. Nagle ogarnął mnie dziwny spokój. Jego tęczówki z brązowych, zmieniły kolor na krwiście czerwony. Dwa wilkołaki puściły mnie, a z ust Richarda wydobyło się tylko jedno słowo: - Moja! Cholera, a co z moimi soczewkami!?"