psişik güçler , parapsikoloji ve sonraki bölümlerde wicca fln da paylaşıcam

Parapsikoloji yeteneği yani diğer anlamıyla "psişik güçler" her insanda doğarken mevcuttur.Ancak çeşitli sebeplerle çakraların kapatılması,bizde mevcut olan bu mucize yetenekleri kullanmamızı engeller.Tek yapmak gereken çakra açmaktır.İnternette,kitaplarda bununla ilgili çeşitli yerlerde bir çok bilgi verilmektedir.Ancak hiçbiri sizin isteğiniz kadar etkili olamaz.Parapsikoloji aslında tehlikeli bir bilimdir.Çok eğitimli olmadan,derinlere inmek bir çok zarar görmenizi sağlayabilir.Ülkemizde ne yazık ki parapsikoloji eğitimi çok sınırlıdır.Eskiden mistik olaylarla uğraşan kişilere "büyücü,cadı" gibi sıfatlar takılırken günümüzde bir bilim olduğu ancak anlaşılabilmiştir.Tek başına astrale çıkmaya çalışmak,cin çağırmak,göz rengini değiştirmeye çalışmak,sonuçları olumsuz veya kötü seçenekler doğurabilir.Yeterli bilgileri aldığınız da en çok siz kendinizi hazır hissedersiniz.Bunları denerken hazır mıyım diye sorun.İçinizdeki ses doğru cevabı verecektir.Aslında bir çok sayfa olmasına karşın bu konu hakkındaki çoğu şey "netteki bilgilerle" sınırlıdır(genel).Mistik olaylara bir çok kez tanık olmuşuzdur.Ya da insanların aklına girmek gibi mükemmel bir yeteneğiniz vardır.Geleceği rüyanızda görüyorsunuzdur.Aslında çakralarımızı doğru kullanmayı öğrendiğimizde bunlar yapılabileceklerin arasında çok gülünç şeyler olduğu görülür.Bu yüzden hazır olmak ve iyiye yönelmek siz ve çevrenizdekiler için en doğrusudur.Bu bilim kimya gibidir.Oluşturacağınız karışımın zarar vermemesi için karışım maddelerinin iyi bilinmesi gerekir.İyi bilmeden hazır olmadan yola çıkmayın...

Ruhumda dolaşan, bir günlük kelebeğin cesedini ellerimle taşıdım kalbime. Parmak uçlarımla son kez okşayıp koydum tabuta. O kelebek kalbimle ruhumun arasında bir araf olarak tekrar kanat çırpacak. Bir gülüş gözümden kalbime düşene dek orada hapsolacak, kelebeğim. Ya hayat bulacak, ya da sonsuzlukta kaybolacak. Şimdi o kelebek gibi bir cesetten ibaretim ben. Bir kentte mucizevi şeyler yaşanırken, evin dışında kalmış, pencereden o sıcaklığı izleyen küçük çocuklar gibi hissediyorum. Hiç varolmamış bir aşkın hüznünü yaşıyorum. Hiç olmayan birinin özlemini çekiyorum. Neydi bu hissettiğim? Bu boşluk nedendi? Ruhumu delen, ciğerlerime batan bu duygu nereden gelmişti? Yağmurla gelen o tuhaf yabancınn etkisi olabilir miydi? O yabancı bana yağmuru sevdirebilir miydi? Yağmur onun bakışları gibi düşecek miydi gözümden yüreğime? Kirpikleri, saçları yağmurla nasıl böyle uyumlu olabilirdi? O yağmurun ta kendisiydi. "Yağmur gibisin. Hatta yağmursun." "Hayır, gökyüzüyüm."