Kim severdi ki? Bir deliyle uğraşmayı oda sevmiyordu aslında kendisi bile, kendine bakınca ağlıyordu hani bir söz vardı ya 'Erkekler ağlamaz' kendine bakıp ağladıktan sonra 'Deliler ağlar ama' Diyip, Kendini teselli ediyordu. Ve birde kız vardı ilişkisi yeni bitirmiş ama hala başka erkeği seven onu unutmak için başka bir şehre taşınan bir kızdı o yaralı kız. Erkek onun peşinden koştukça kız uzak duruyordu. Bir Pamukşeker öyküsüydü onlarınki saf kız asi erkek , hiç kavga etmemiş kız sevdiği erkek için on kişiyi dövüp okuldan atılınca olaylar değişti oysaki, kız sevdiği adamın deli olduğunu gittiği hastaneden öğreninceye kadar. ''Hiç ayrılmayalım olur mu?'' ''Peki ya ailelerimiz ayırırsa?'' ''Bizde kaçarız çok uzaklara.'' ''Ben kaçamam Orkun ben bir deli ile kaçamam.'' ''Ben deli değilim anladın mı? ben sadece hastayım ve ben buna zorda olsa alıştım.'' ''Ama ben bir deli ile evlenemem.'' ''İyi o halde git burdan evlen onunla kaçarsın deli seni bulmaz bir daha...''

Aşk hiç bu kadar karanlık olmamıştı... Bir tarafta zenginlik ve lüks içinde yaşayan Buket, bir tarafta herkesin korktuğu, tehlikeli ve insafsız Kağan! Buket'in hayatı babasının iflasıyla değişir ve eski kusursuz günlerini İzmir'de bırakarak zorlu bir yaşam süreceği Ankara'ya taşınmak zorunda kalır. Buket, çevresine ve yeni başladığı liseye uyum sağlamaya çalışırken öyle büyük bir hata yapar ki her tavrıyla belayı temsil eden Kağan'ın tüm dikkatini üzerine çeker. Hiçbir sınır tanımayan Kağan, Buket'e olan öfkesini göstermekten geri durmaz. İkisi de birbirinden ölesiye nefret ederken, kaçınılmaz sona doğru adım adım yaklaşıp kendilerini imkânsız bir aşkın içinde bulurlar. Tehlike, bir gölge misali Buket'in üzerine çöktüğünde, Kağan'ın ürkütücü karanlığını aşkıyla aydınlatabilecek mi? Yoksa etrafını saran karanlığa yenilerek ruhunu siyaha kaptırıp yok olup gidecek mi?

Ona nasıl açıklayacaktım? Onu düşünürken yanımda bitmişti bana bakıp "Ne oldu?" Diye şaşırmış bir şekilde sorunca onun gözlerine bakıp sol gözümden bir damla yaş düşünce bana sarılıp dudağıma bir buse kondurdu. "İyi misin?" Dediğinde ona gülümseyip "Oğuz" bana gülüp "Ne var?" Dediğinde. "Ona tüm duygusallığımla açıklamalıydım. "Ben,ben kanser oldum" dediğim an onun beyaz olan yüzünü fark edebiliyordum. Bana içtenlikle sarılıp "Bu savaşı YENECEĞİZ" diye bağırdıktan sonra dudaklarım dudaklarındaydı...

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar.O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim.En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı.Beyaz bir gelinlik... Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi.Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm.Oysa şimdi ailem bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım. ❤ Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre. Aradığı şefkatı ailesinden bile görememiş, tekhayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif. Ve zoraki bir evlilik. Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre'yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi? Emre tekrar delirmeseydi; belki...