Beni bileğimden tutup çekti ve hızlıca arkamdaki ağaca yasladı. Bileğimi fazlasıyla sıkan el, acı bir çığlık atmama sebep olmuştu. Gözlerinin yeşili koyulaşmıştı sanki. Ve gecenin karanlığında parlıyordu. ''Senin...'' biraz bekledi. ''Onların arasında ne işin var, Çağla?'' Sesi çok sakin çıkıyordu ve bu beni çıldırtıyordu. Ölümün sessizliği çökmüştü sanki. Kahretsin! ''Sanane? İstediğim yere giderim ve bu seni gram ilgilendirmez!'' Birden elimi çekip kurtarmaya çalıştım ama bileğimi daha çok sıktı. Bileğimin acısıyla gözlerim yaşardı. Canım yanıyordu.Yüzüne baktığımda çenesi kasılmıştı. Dişlerini sıkıyordu. ''Ben senin abinim. Ve bence bu yeterli bir sebep.'' Sesi hala sakindi ve bileğimi sıkmaya devam ediyordu. Küçümsercesine cevap verdim. ''Üvey!'' Acı bir şekilde güldüm ve devam ettim. ''Sen kendini benim abim olarak mı görüyorsun?'' Bir süre arkamdaki ağaca baktı ve boştaki elini ağaca dayadı. Kafasını hafif sağa eğerek gözlerime baktı. Bileğimi tutuşu git gide hafifliyordu. ''Hayır.'' Niye bu kadar sakinsin sen çocuk? Beni çıldırtmaya mı çalışıyorsun? ''Nasıl ya? Kafan iyi mi senin? hem abinim diyorsun hem de kendini benim abim olarak görmediğini kabul ediy-'' ''Çünkü seni seviyorum.'' Ben daha ne dediğini anlayamadan dudaklarını dudaklarıma bastırdı. *Tüm hakları saklıdır.*

" Mum olmak kolay değil, ışık saçmak için önce yanmak gerek."

.

Bir kız düşünün. Onu yaşıtlarından ayıran tek özelliği farkındalığının yüksek olması. Bu farkındalığın ona hissettirdiklerini tahmin edin bir de. Düşünceleriniz arasına, bu kızın kışları sürekli yağmur yağan bir şehirde yaşadığını da ekleyin. Şimdi de genç kızın, her öğle arası, kimsenin olmadığı okulun kamelyasında kulağında kulaklıkları ile kitap okuduğunu düşleyin. Düşlediniz mi? O zaman bir çocuk düşünün tam da şu an. Bu kıza, onu duymadığını bile bile sürekli bir şeyler anlatan bi' yabancı... Tuhaf çocuk... Peki, bir gün bu kızın kulaklığı bozulur da kız yabancının anlattıklarını duyarsa ne olur? Bu hikâyede ben varım, sen varsın, o var. Biz var mıyız, siz var mısınız ya da onlar var mı, bilmem. Tek bildiğim yalnızız. Tekiliz. Tekiz. Farklıyız.

MUM OLMAK KOLAY DEĞİL KİTABININ DEVAMIDIR.

"Bir gün her kadın özgür olacak."

"Kimseye güvenim kalmadı benim." dedi kuru bir sesle. "Yanından gitmem için mi söylüyorsun bunu bana?" Sesimi onunki kadar ifadesiz tutmaya çalışmıştım ancak boğazıma oturan yumru buna engel olmuştu. "Yanımda kalman için söylüyorum." diye itiraf ettiğinde sesi acı çekiyormuş gibi çıktı. Yıkılmaz Doğu Keskin'i ilk defa yıkılırken görüyordum.

HERKES BAKSIN BİR :)

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------