Beni hatırladın mı? Kelimelerde karşılaşmıştık. Bulutlu bir gündü hani, Mavide tanışmıştık. Deniz kokan cümlelerde... Mavi kadar derin, Gökyüzü kadar sonsuz umutta... Hatırlıyorsun değil mi? Mavi herşeydi. Mavi, sen... Mavi, umut...

'Güçlünün daha güçlü olduğu, fakirin daha fakir olduğu çağdan sesleniyorum. Hoşunuza gitmedi mi? O zaman televizyonu açın. Bakın, orada her şey günlük güneşlik.' 80 kuşağından sıradan bir genç... Öykü Tan... Üniversiteden sonra ışıltılı bir yaşam hayal ederken; özel iş yerlerinden kapı dışarı edilmek, her atama döneminde boşu boşuna beklemek gibi rutin bir hayatı vardır. Evrene verdiği mesajlar bir sabah geri döner ve tüm hayatı değişir. Yetişkin kafasında lise sıralarına dönmüş bir ergen olarak farklı bir paralel evrende yeni nesile adapte olmaya çalışır. 'Biliyor musunuz, o günlere geri dönmek isterdim. Toplumsal ayrışmanın bu boyutlarda olmadığı döneme... Canlı bombaların, savaşların, karışıklıkların bu kadar yaygın olmadığı döneme... Tecavüzün bu kadar meşrulaşmadığı döneme... Ve kesinlikle müziğin daha iyi olduğu döneme!' Ruhumu satsam geçinebilir miydim acaba?

Karanlık... İnsan karanlıkta savunmasızdır. Göremez etrafında olup bitenleri. Yaptığının doğruluğundan emin olamaz karanlıkta. Bilemez çünkü, bilinemez. Karanlık, bilinmezdir. Ama aynı zamanda karanlık, saklar bir insanı diğer her şeyden. Koruyup kollar tehlikelere karşı. Gözden uzak hale getirir. Gizler karanlık. Karanlık, gizemlidir. Sonsuz bir deliktir karanlık. Karanlık, hem tehlikelidir hem güvenli. Karanlık, korkutucu, gizemli, bilinmezlerle doludur. Ve aslında her karanlık aydınlatılmayı bekler. Kendi sonsuzluğunda boğulmaktan kurtulmak ister. Karanlık, aslında bir yokluktur, hiçliktir. Karanlık, aydınlıkla var olmak ister. Kendi içindeki yokluktan doğmayı bekler. Bu hikaye ise, karanlığın doğuşunun ve aydınlığın çöküşünün hikayesi... *Kapak. Luteus*