Hun vaders zijn rivalen. Ze juichen beiden voor hun eigen team. Maar na een wilde nacht waarvan geen van beide de details nog weet, worden cheerleader Nina en sterspeler Aaron met de gevolgen geconfronteerd.. Kun je je hart verliezen aan iemand die je zou moeten haten? Kunnen ze hun vaders voor de gek houden? En wint de familie-eer of toch de liefde...

‘Sorry?’ Bracht ik vol ongeloof uit. ‘Je hoort me wel.’ Hoorde ik Harry al lachend zeggen. Ja, ik hoorde hem zeker hij wilde mij uitnodigen voor een afspraakje. Harry wilde op een date met mij. ‘Je bent wel een volhouder he.’ ‘Klopt, maar kan ik hier uit opmaken dat ik je mee uit mag nemen?’ ‘Nouuu dat weet ik nog niet.’ Bracht ik protesterend uit. ‘Dat is dan geregeld.’ Bracht Harry uit. Wederom staarde ik vol ongeloof naar mijn telefoon. Wat was het toch eigenlijk ook een arrogant persoon. ‘Vraag jij iedere dame zo mee uit?’ vroeg ik nu zelf met een lichtelijk arrogante ondertoon. Ik hoorde Harry zuchtte aan de andere kant van de telefoon. ‘Het spijt me. Ik overval je hier natuurlijk mee. Deze hele situatie is ook wel absurd, maar naar onze ontmoeting spook je stiekem toch wel in mijn hoofd rond.’ De manier hoe hij nu sprak was zo rustig, eerlijk en alles behalve arrogant. Een kleine glimlach sierde mijn lippen. Ik had schijnbaar indruk op hem gemaakt want ik spookte rond in zijn hoofd. ‘Zeg kan je misschien iets terug zeggen over de telefoon, dat praat wat makkelijker.’ Wederom was zijn arrogante en dominante stem weer hoorbaar aan de telefoon, nadat ik niet gelijk reageerde op zijn uitleg. ‘Zeg Styles er komt wel wat meer bij kijken dan alleen een knipoog op de set en wat lieve woordjes aan de telefoon.’ Bracht ik spottend uit.

Eerste productie 'Dus de eerst volgende keer als ik kleding nodig heb weet ik waar ik moet zijn.' zei hij lachend toen we de dichtsbijzijnde Starbucks uitliepen. Het begon kouder te worden en we hadden allebei wel de behoefte aan iets warms. 'maar om terug te komen op ons gesprek van de vorige keer, wat is nou het lange verhaal?' ik nipte van mijn koffie en wachtte hoopvol af want ik was erg nieuwsgierig. 'Jij hebt echt totaal geen idee wie ik ben hé?' Ik stopte met lopen en ik keek hem niet begrijpend aan. 'hoe bedoel je?' ik keek hem vragend aan. Zayn was inmiddels ook gestopt met lopen en kwam tegen over me staan. 'Ik ben niet zomaar een doorsnee jongen die in de muziekwereld werkt.' Zijn stem was vastberaden. 'Ik kan je eventjes niet volgen Zayn.' Nog steeds keek ik hem vragend aan. 'laten we eventjes gaan zitten.' Stelde Zayn voor. Samen liepen we na het eerste beste bankje en daar namen we plaats. Nog steeds keek ik Zayn vragend aan. 'Ik ben zanger van een band.' Zei hij iets wat bescheiden. Ik trok mijn wenkbrauw op. 'is dat het gene waarom je zo geheimzinnig doet? Omdat je zanger bent van een band?' ik keek Zayn vragend aan. Hij schudde zijn hoofd.