Eğer, aklınızda laf sokmaya dair bir şey yoksa, bu kitabı okumanız yeterli olacaktır. Başlayalım, ama baştan söyleyeyim yorumlarınızı saygılı bir şekilde yazarsanız sevinirim. Beğenmeyen ler de okumasın, zaten fazlalıklara gerek yok. Mesela bazı insanlar yorumlara "Bok gibi bu neden okuyayım bunu mal,gerizekalı.." gibi şeyler yazıyor. Bu yorumlara da gerek yok, direkt olarak kitabı okumayı bırakması yeterli.

-kendi okul hayatımdır yani hepsi gerçektir- Merhaba ben Doğa ve lise 3 e gidiyorum. Hayatımdaki adrenalini Adriana Lima bile yaşıyamaz.(gülsenize oğlum şaka yaptık) Neyse inanın bana sınıfımdaki orospularla uğraşmak çok zor. Bu arada ben sarıya dönük Kumral Saçları olan mavi gözlü bir kızım.(valla) Neyse işte Sınıfta bir çetem var Kızlardan Oluşan ben dahil 4 kişi, erkekler ise 17 kişi. Zaten bizim sınıf 24 kişi. Anlıycağınız sınıftaki 3 embesil kızla uğraşıyorum.(bu arada hikayenin ÇOĞU yeri küfürlü) Neyse benden size bu kadar umarım beğenirsiniz... !aslında 6. Sınıfız ama hava olsun diye bide bazı durumlardan dolayı gerçek resimleri koyamam kusura bakmayın!

(Kitap düzenleneceği için bölümler kaldırıldı) Ankara her zaman gözümde hayallerimin şehriydi, şimdiyse ona pekte iyi gözlerle bakmıyordum doğrusu. Antalya'da hayatım çok daha sadeydi. Yalnızdım öncelikle, annem bile fark etmezdi bazen evin içinde beni. Hayaletten farkım yoktu. Ve hayatımdaki tek sorun en sevdiğim kitap serisinin bitmiş olmasıydı. Ankara'ysa benim için dönüm noktası olmuştu. Aslında '' İlk '' lerimin şehri de denebilir. İlk dostlarım, ilk aşkım, ilk öpücüğüm, ilk partim, ilk içkim, ilk düşmanım, hatta son olmasını umduğum ilk kaçırılmam. Antalya'daki halime bakıyorumda o zamanlar tüm bunlar başıma gelmiş olsa yerle bir olmuştum, yıkılmıştım şimdiye. Oysa şuan her darbeye rağmen ayaktaydım. Güçlenmiştim belki, büyümüştüm. O benim '' İlk'' lerimin baş rolüydü. Ona dair her şey hafızama kazınmıştı. Keşke kötü olanları silebilseydim. diye mırıldandı içimden bir ses. Ona hak verdim. En mutlu anlarım onunlaydı belki ama en mutsuz anlarımda onun yüzündendi. Sanki beni bir yandan öldürüyor bir yandan hayatta tutuyordu O. Bildiğim tek şeyse o olmadığında tamamen öleceğimdi.

yağmur çisilemeye başlamıştı. Arabaya binip karanlık yolda ilerlemeye başladık. Yollar gözüme korkutucu gelsede gitmek zorunda olduğumuz için kulaklığımı takıp gözümü kapattım. Araba sallanmaya başladı ve gözümü açtığımda yolun ortasında yattığımı fark ettim. Zorla ayağa kalkmaya çalıştığımda tökezleyip düşeceğim sırada biri beni tuttu ve yolun karşısına çekti. Boynumda hissettiğim acıyla çığlık attım en son hatırladığım şey bir çift KIRMIZI GÖZ. ....

SERRA vampir olduğunu annesinden gelen bir mektupla ogrendi(3 yil once onu yılışık bir erkek icin terk edip giden annesi(en azindan basta serra boyle biliyordu)) okullarina yeni gelen yakisikli oglan ise onun zaten karisik olan kafasini iyice karistirdi.... Üvey baba bozuntusundan kaciyim derken.......

Hayaliniz ve aşkınız arasında kalsanız hangisini seçerdiniz? Dans etmek onun için yemek yemek ve nefes almak kadar önemliydi. Sevdiği ülkede dansçı olmak onun için mucizevi bir şeydi, aşkta öyle. Peki hangisi önce geliyordu ? 'Sana iki seçenek veriyorum ya aşkını seçer bu sahneden inersin ya da hayalini seçer ölene kadar sahnede kalırsın' hiç beklemediği bir anda böyle bir seçim yapmak zorunda bırakıldı yüzlerce kişi önünde , sahnede kalmasını isteyen yüzlerce kişi önünde, aşkının önünde. Peki bu aşk ne kadar doğruydu? Gerçekleşebilecek miydi?

Denizlerin ve baliklar merak ediyorsaniz bu hikayeyi okuyun

On altı yaşımda öldüm ben.Yaşarken adeta bir ölüye döndüm , hayallerim düştü yanaklarımdan.Düşünemedim hiç bir şeyi.Daha doğrusu düşünmeye gerek duymadım.Ve bir gece sabaha devrolurken öğrenmiştim ; Ben bir vampirdim. Kirli sayfalarım silinecekti ve temiz bir sayfaya yol açacaktım .İstemiyordum.Normal bir yaşantım varken aksiyona ne gerek vardı ki ?Ama kabullenmem ve üstesinden gelmem lazımdı.Hayal kurmayı bırakıp gerçek yaşantıya dönmüştüm.Yada dönecektim , ama bu hiç kolay değildi.Unutturmam lazımdı artık , beynime kazınmış kötü anıları.Geçmişimiz her ne kadar silinse de gelecekte gelecekti tekrar karşımıza.Ve tekrar silmeye gücümüz olmayacaktı.Ama ben bunu başarmak zorundaydım,her ne kadar kötü şeyler yaşayacak olsam da dik durup üstesinden gelmem lazımdı.Ve yapacaktım bunu.Hava yavaş yavaş aydınlamaya başlıyordu.Ay yok oluyor ve güneş doğuyordu.Birlikte asla duramazlardı.Güneş batarken ay yerini alıyordu , ay batarken ise güneş.Bende kendim gibileriyle birlikte olabilirdim normal insanlarla değil. Her şeyin bir düzeni vardı .Normal insanlar varken benim gibiler onların yanında yaşayamazdı. Ve ben bu düzeni öğrenene kadar kendim gibi olanlarla kalacaktım.