Soğuk bir kış günüydü .Kar ince ince gökyüzünden süzülürken kaybolan insanların esrarı halka korku salmaya devam ediyordu. İstemiyerek gelmiştim bu göreve Neden?Niçin? Ne zaman? ve en önemlisi Kim? sorularının cevabına hâla bir cevap bulunamamıştı .Bir gazeteci olarak dahası bir çocuk sahibi olarak gerçekleşen ölümler ürperti veriyordu bana. Ama bir köşe yazarı olarak bu haberi gazeteye yazmak zorundaydım .Bu yazıyı yazmak için olayları daha ayrıntılı gözlememeliydin .Bu yüzden dört yaşındaki çocuğumu aldım ve dışarıya çıktım . Çocuğumu annesine bırakma gibi bir şansım yoktu çünkü eşimi dört yıl önce doğum yaparken kaybettik . Yani yeşil gözlerine bakıp ta doyamadığım ince telli saçlarını okşamak isteyip saçının dökülmesine kıyamadığım tek kadın dört yaşındaki kızım şimdi karların içinde kaybolan ayaklarını bulmaya çalışıyor bulamayınca ise yere düşen göz yaşları buz tutuyor . Şimdi kızımla evimizdeki sobanın başında süt içiyor olacaktık fakat şimdi karların üzerinde donuyoruz.