"Benim mabedime giden yolda, sen varsın. Kırgınlık var, acı var ama sonunda mutluluk kaçınılmazdır." Yüzümün yarısına serpilmiş saçlarımı tek eliyle topladığında kumral tutamların koltuktan aşağıya sarktığını hissettim. Nefesim, bu anı beklermiş gibi kesildiğinde koyu kahve irislerinde sadece ben ve o vardı. Biz vardık. "Yaptığım her şey." Dudakları usulca boynumu buldu, orada varlığını sürdürdü. "Bilip bilmeden, seni kırdığım, gözyaşına sebep olduğum her an için gözlerindeki yıldızlar kadar özür dilerim, mi amor."

Yazın kapıyı çalanlardan.

"Hayat olmayan şeyleri iteceğim. Ve öldüğüm zaman aslında yaşamamış olduğumu görmeyeceğim." Gözleri ile resim sergisinde ki çizimlere baktı. Kendisini burada nasıl ve ne için bulduğunu bilmiyordu. Kapısından geçiyordu ve içeride tanıdık bir şeyler bulduğunu hissetmişti. Şimdi de buradaydı. Tanıdık bir şeyler bulduğu yerde. Kapıdan geldiği gibi çıkacakken gözleri bir resime takıldı. Bir cüce vardı resimde. Elinde altınları tutuyor, havaya saçıyordu. Altınların çevresine kırmızı renkli betimlemeler yapılmıştı. "Kan," diye geçirdi içinden Ferit. Demek ki cüce altınlara sahip olabilmek için çok kan akıtmıştı. Sertçe yutkundu. Bu resimde kendi ailesini görmüştü. Kendi cinayetlerini, kendi başarılarını, kendi servetlerini kazanmak için akıttıkları kanı görmüştü. Ferit Korhan, bu çizimde abisini görmüştü. "Bende seni seviyorum Ferit ve hiçbir şeyin önemi yok. Ne Fafnir'in şu an bu evde olması, ne de Regin ile aynı kaderi paylaşmanın." dedim nefes alarak. "Hiçbir şeyin önemi yok." dedim. -Hikaye, İskandinav Mitolojisinden esinlenilmiştir. - 1. #dizi |03.06.23|