Nowa wersja Elesmera jest cichą i nieśmiałą dziewczyną, która ma sekret. Wyjątkowe oczy chowa pod szkłami kontaktowymi i okularami, cerę pod makijażem i długą grzywką, a to wszystko, po to, aby nikt jej z nimi nie łączył. Udaje jej się odseparować od sfory, nie wchodzą sobie w drogę, jednak wtedy pojawia się On. Patrzy na nią, jakby była mu coś winna, on wie. Teraz Elesmera rozumie już, że nic nie będzie już takie jak dotychczas.

Najlepsze miejsca: #10 - 02.02.2016 #11 - 02.01.2016 #13 - 22.12.2015

Pierwsza część historii z Taylorem Lautnerem. Dwoje ludzi z innych światów. On - młody przywódca jednego z najgroźniejszych gangów. Pragnie Rozalii, i nie ukrywa tego. Ona - zwykła dziewczyna. Zapragnęła Zachariasza, ale postanawia trzymać się z daleka. Ale czy to ma znaczenie? No cóż... nie. ,, - Jaki jest sens powiedzieć chłopakowi, że go nie chcę, skoro on i tak nie daje mi spokoju? - pytam go. Zachariasz uśmiecha się. - Mówiłem, że cię nie zostawię i jestem zdolny do wielu rzeczy. Nie miej teraz do mnie pretensji. Wyrzucam w górę ręce. - Ale w życiu nie przyszłoby mi do głowy, że jesteś gangsterem i mnie porwiesz! Nie chcę cię! Wypuść mnie! Jego twarz traci jakikolwiek wyraz. - Pragniesz mnie, ale nie chcesz się do tego przyznać. Dobrze o tym wiesz. Teraz jesteś moja, kochanie. Pogódź się z tym. - Po tych słowach wychodzi, trzaskając drzwiami. A ja muszę mu przyznać rację. W głębi duszy go pragnę." Kolejna część już na moim profilu.

„(..)Przeniosłam wzrok na panią Hemmings, która teraz uśmiechała się do mnie, doskonale zdając sobie sprawę, że nie potrafiłabym odmówić dziewczynce. - No, dobrze - powiedziałam niepewnie, zagryzając wargę. - Zostanę opiekunką Molly. Molly Hemmings." „(..)Nie byłam osobą popularną i lubianą w liceum. Pewnie ze względu na to, że zamiast imprezować wolałam wieczorami poczytać książki, najchętniej związane z biologią bądź chemią lub po prostu pooglądać filmy, a najczęściej komedie romantyczne, żeby móc przeżyć tą prawdziwą miłość chociaż na ekranie.(..)" „(..)Stanęłam na palcach, kładąc dłonie na jego policzkach, które nieco mnie drapały przez dwudniowy zarost i wpatrując się w jego oczy, za którymi tak bardzo tęskniłam. Pochylił się do mnie tak, że nasze twarze i usta dzieliły zaledwie milimetry. Serce dudniło mi w piersi, a gdzieś z tyłu głowy pojawiały się wszelkie obawy, które skutecznie ignorowałam. Przymknęłam na moment powieki, napawając się tą chwilą i powoli zjeżdżając jedną dłonią na jego klatkę piersiową. Część mnie chyba nie mogła uwierzyć, że to naprawdę on. (..)"