Ayakta duramıyordum. En sonunda yanımdaki kanepeye düştüm. Bana pis pis sırıtarak bakıyordu. Gözlerimi açmakta o kadar zorlanıyordum ki. Çok uykum gelmişti. Anlamıyorum uykumun gelmesi için hiçbir sebep yoktu. Sadece kola içmiştim ve şimdi bu haldeydim. Yoksa.. "Kolama ilaç mı attın seni pislik?" "Evet şeker şey, attım ama elimde değil ben kötü bir çocuğum."

“Seni görmeye geldim lütf…” “Seni görmek istemiyorum ne yüzle evime kadar geliyorsun?” “Hadi ama Emily seni hala seviyorum” “Beni hala severken başka biriyle yatman ne olacak peki” Ben böyle bağırmaya devam ederken omzumda bir el hissettim. O kadar sahipleniciydi ki bir an her şeyi unuttum arkamı döndüm Harold bana gülümserken elimi tuttuyordu.—inana biliyor musunuz elimi benim elimi— *** Lisa ile Harold el ele kameralara sırıtıyorlar ve bir şeyler söylüyorlardı. Kalbim bunun etkisiyle daha hızlı çarpmaya başladı, içimdeki beni kemiren duygu kıskançlık mı? —Lanet olsun!— Şu an nereye mi bakıyorum? Birbirlerine kenetlenmiş ellerine —oysaki Harold’la bizim ellerimiz anahtar kilit gibiydi— aynı zamanda Harold bir şeyler söylüyordu ama tepki veremiyordum. Şimdi benim ellerimi tutan elleriyle en yakın arkadaşımın ellerini tutuyordu

Isadora hayatı bir yoyo gibi sürekli inişler ve çıkışlar içinde olan tipik bir lise öğrencisiydi, ta ki o gizemli çocuk rüyalarına girene kadar.. Gözlerini her kapattığında gördüğü çocuk, onun şizofreni olduğunu sanan ailesi ve okula yeni kayıt yaptıran bay aşırıderecedemükemmel onun normal hayatına hareket katacak. Hem de daha önce hiç olmadığı gibi.