Askıda. Luke Hemmings kırmızı çizgimin üzerinde tehlikeli bir dans ediyordu ve ben ona izin veriyor, hatta belki de eşlik ediyordum. *hafefobi; dokunulma korkusu.

“Ben Zayn,” dedi sonunda. Gözlerimi irice açarak bana uzattığı ele baktım. Ne yapmak istiyor olabilirdi? Boğazımı temizleyip, bir şekilde ona iyi görünmeye çalıştım. “Ben de, Effie.” Anlam veremediğim elini boşta bekletmek yerine uzanıp, kucağımda birleşmiş ellerimden tekini tuttu. “Seninle oynayabilir miyim?”

İlk defa nerede, ne zaman tam bir karşılaşma-tanışma yaşayacağımızı çoktan belirledim. İkincisini. Ve üçüncüsünü. İlk randevumuzu binlerce defa prova ettim, elbette aylar önce satın aldığım kıyafetlerle. Onun ilk sevgililer günü hediyesini çoktan aldım. İrlanda aksanını konuştuğumda kimse bana dönüp; “Hey sen, aptal İngiliz!” diye bağırmıyor ve yemekler başta olmak üzere onun diyarı hakkında her şeyi biliyorum. Tıpkı onun gibi.

Aynı kadehlerimizin olduğu masadan, hiçbir şey olarak kalktık. @idlenfoc

"Luke'un çıktığı kızlar genelde onu düzeltecek tipler olmuyordu. Davetler, toplantılar, düğünler sırasında otoparklarda striptizciler, aktrisler, nedimeler hatta bizzat gelin (unutulacak gibi değildi) Luke'a etek kaldırırdı. Damadın arkadaşları izini bulduktan sonra kaldırıldığı hastanede patlak dudaklarıyla "Elimde değil." demişti bana "Oldu işte." Hayatı boyunca masum bir seyirci gibi görünmüş birine en çok yakışacak mezar taşı yazısıydı "Oldu işte." Luke'un aşağı yukarı her konuda başvurduğu açıklamasıydı." ©TributeJessieJ

Ve ben ilk defa yanlış kişiyi öperek, doğru olanı yaptım.