Το "κακό αγόρι" κατέστρεψε την ζωή της. Την έκανε να μισήσει τον εαυτό της και να περνάει τα βράδια της στο μπάνιο μέχρι τα χέρια της να αιμορραγούν από τις χαρακιές. Την ρεζίλεψε. Χρησιμοποίησε την αγάπη της. Και εκείνη πίστευε στην αγάπη. Μα όχι πια. Δεν θα άφηνε ποτέ ξανά κάποιον να μπει στην ζωη της. Ή μήπως όχι; Ποτέ μην λες ποτέ δεν λένε; ~cover made by:heyitsevelina~ Started: 29/11/18 Finished: - 05.06.19 #1 in Fanfiction 27.03.19 #1 in onedirection, alone,sad,mystery,teen, #6 in teen,story #7 in lovestory

Μία ιστορία γεμάτη πάθη, έρωτα, εκδίκηση και αίμα. Το κρύο του Βορρά δεν συγχωρεί κανέναν, ειδικά εκείνον που θα το προδώσει.

[2o Βιβλιο ] Highest Rank in TeenFiction:3th 29/01/18 -Με αγαπας ακομα; "την ρωταω εντρομος απο την ησυχια της . -Μην με ρωτας αν σε αγαπω ,δεν εχει σημασια .Λεξη που την καταστρεψες, δεν εχει πια αξια ."μου λεει ,δινοντας μου μια μονοτονη απαντηση,χωρις ιχνος συναισθηματος . Με αγαπαει; -Εγω σε αγαπω."της λεω προσπαθωντας να την κανω να μου πει οτι με αγαπαει και εκεινη . -Οταν αγαπας ,δεν πληγωνεις .Δεν αδιαφορεις .Δεν τα παρατας .Προσπαθεις .Οταν αγαπας ομως .Με εχεις χασει ,Στεφανε .Εχει τελ-"παει να συνεχισει μα δεν την αφηνω . Την αρπαζω απο την μεση ,φερνοντας την κοντα μου .Το κοκκινισμα στα μαγουλα της ,γινεται αισθητο ,δινοντας μου να καταλαβω οτι ακομα την επηρεαζω . Τιποτα δεν εχει τελειωσει . -Δεν σε εχω χασει ."της λεω αγρια και κτητικα ενω την σφιγγω πιο πολυ πανω μου . -Ασε με ."μου λεει ενω βαραει τα χερια μου προσπαθωντας να με κανει να την αφησω . Ναι τωρα πονεσα . -Εισαι ακομα δικη μου ."της λεω και εκεινη βγαζει ενα γελακι . -Ετσι νομιζεις ."μου λεει ενω πλησιαζει το προσωπο της στο δικο μου ,προκαλωντας με . -Ετσι ειναι ."της λεω και συγκρουω τα χειλη μου απελπισμενα στο δικο της ,δινοντας ενα παθιασμ

"Πες μου σε παρακαλώ ότι το θες αυτό όσο το θέλω κι εγώ" είπε με κομμένη την ανάσα. Ένιωθα κατακόκκινη, η ντροπή μου ήταν εμφανής άλλη μία φορά. Τελικά έγνεψα καταφατικά, αποφεύγοντας το βλέμμα του που με κάρφωνε με λαγνεία. "Θέλω να το ακούσω μωρό μου. Θέλω να μου πεις πόσο με θέλεις αυτή τη στιγμή." Είπε σιγανά με φωνή βραχνιασμένη, ήχος τόσο απολαυστικός που έφερνε ανατριχίλες σε όλο μου το σώμα. "Σε θέλω" είπα γρήγορα και κοφτά. Ένα μικρό χαμόγελο εμφανίστηκε στην άκρη του στόματος του. Τα χείλη του έπεσαν πάνω στα δικά μου και τα χέρια του έσφιξαν τη μέση μου. •~•~•~• Συμμορίες, ερωτικά δράματα, κόντρες και πάθη... Πώς θα τα βγάλουν πέρα?

Hadley Jamison doesn't know what to think when she hears that her classmate, Archer Morales, committed suicide. She didn't exactly know him, but that doesn't stop her from feeling like there was something she could have done to help him. So to Hadley's surprise, on the very night of Archer's funeral, she has a run in with Death himself and is offered the chance to go back in time to stop Archer from ending his life. The catch? She only has twenty-seven days to do it. And if Hadley doesn't succeed? Well, she doesn't want to think about that.

[Η ιστορία βρίσκεται υπό διόρθωση.] ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ "Ό,τι έγινε μεταξύ μας, ξέρεις, δεν έπρεπε να γίνει..." προσπαθούσε να εξηγήσει όσο γίνεται πιο ανώδυνα, ακόμα και τώρα δεν θέλει να με πληγώσει. "Ναι, καταλαβαίνω. Ας το ξεχάσουμε, ας παραμείνουμε φίλοι." συμπλήρωσα καθώς κοιτούσα το κενό. "Ναι αυτό φίλοι, μόνο φίλοι." με αποχαιρέτησε και έφυγε προς το σπίτι του. Όσο απομακρύνομουν όλο και περισσότερα δάκρυα εμφανίζονταν. "Σε μισώ! Σε μισώ τόσο πολύ γιατί δεν πρέπει να σε αγαπώ αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω." ψιθύριζα στον εαυτό μου καθώς σκούπιζα τα μάγουλά μου. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Η Δήμητρα μετακομίζει σε μια καινούρια πόλη με την οικογένειά της. Στην ζωή της έχουν συμβεί πολλά και η μετακόμιση ήταν ένας τρόπος να ξεφύγουν και να κάνουν μια νέα αρχή. Όλα θα αλλάξουν όταν στην ζωή της εμφανιστεί, με κάπως απροσδόκητο τρόπο, ο Στέφανος, γείτονας και συμμαθητής της. Δύο άγνωστοι που έγιναν φίλοι. Μετά; Τι τους επιφυλάσσει η μοίρα; Θα είναι μαζί, θα παραμείνουν φίλοι ή θα εύχονται να μην είχαν γνωριστεί ποτέ;

Ο Νίτσε θα πίστευε μόνο σε έναν Θεό που θα ήξερε να χορεύει...Η Γκράχαμ θεωρούσε πως οι μεγάλοι χορευτές δεν έιναι μεγάλοι εξαιτίας της τεχνικής,αλλά του πάθους τους...Και ο Μπράουν έλεγε πως η ευκαιρία χορεύει με εκείνους που είναι ήδη στη πίστα...Η Νέλη της ιστορίας όμως χόρευε αντί να μιλάει, γιατί για κείνη η μουσική ήταν μικρές ιστορίες και ο χορός η ζωντανή απεικόνιση...Και έτσι στη ζωή θα τους παρέσερνε όλους σε ένα ρυθμό που κανείς δε θα αντιστεκόταν!!!

Μ : Οο έλα τώρα... Τι είναι η ζωή χωρίς λίγο ρίσκο..? ρώτησε πονηρά Εγώ : Όλα ή τίποτα, δηλαδή? ξαναρώτησα με την ίδια ενέργεια Τα δάκτυλα του μεταφέρθηκαν στο κουμπί της φούστας μου. Μ : Όλα. Πάντα όλα... Ξεκούμπωσε με επιδεξιότητα το ρούχο μου και στη συνέχεια κατέβασε το φερμουάρ. Το βλέμμα του ήταν γεμάτο λάγνοια. Μ : Αν και καμιά φορά το "τίποτα" εξυπηρετεί καλύτερα..., είπε και με μια κίνηση πέταξε τη φούστα από πάνω μου Highest-ranking : #1 teenlife #1 funny #1 max #teen & #playboy

Τι γινεται οταν στην θεση του στριφνου και γερου διευθυντη του σχολειου σου...Ερχεται ενας κουκλος καθηγητης Φυσικης που εχει μοναχα λιγα χρονια διαφορα με τα παιδια του σχολειου? Παιδια το ξερω ειμαι λιγο...Βασικα ΠΟΛΥ αχρηστη στις περιληψεις😂 "Please don't copy the story"

Ή Χριστινα..μια ήσυχη καλή και όμορφη κοπέλα..δεν έκανε κακό σε κανέναν..όσοι τη πείραζαν ή την έβριζαν ή την χτυπούσαν τους συχενοταν..ή ομορφιά της κρύβεται πίσω από τις φόρμες και τις μεγάλες μπλούζες..τα μακρια μαλιά της ειναι πάντα αλογοουρά..στο σχολείο δεν ήταν ουτε πολύ καλή μαθήτρια αλλά ούτε κακή..είχε 16-17..κάθε φορά στην είσοδο του σχολείου την περιμένουν κάτι παιδιά στην ηλικία σχεδόν..είναι τρεία αγόρια τα οποία την κακοποιούν..μόνο αυτήν και κανέναν άλλον...ένας από αυτούς θα νιώσει κάτι μέσα του που τον πνίγει κάτι που τον σταματάει όταν πάει να την βαρεσει..κάτι το οποίο δεν θέλει να το νιώθει..θα μάθουμε άραγε τι νιώθει;