otteliacampson: ciddiyim, beni nereden tanıyorsun jude91: hEY DOĞRU SÖYLÜYORUM ✓R jude91: nesin sen mezuniyet kraliçesi mi? ✓R otteliacampson: daha mezun olmadım bile! jude91: GÖRDÜN MÜ? Seni tanımıyorum ve hava atmak gibi olmasın ama liseden mezun olalı iki sene oluyor ✓R otteliacampson: vay canına, sana abla demem gerekiyor mu? jude91: ew ✓R jude91: Jude Collins ✓R jude91: sadece jude demen yeterli, güzelim ✓R

Ben: vay canına, adımı gerçekten de doğru telaffuz ettin Bilinmeyen Numara: seni şanslı külot renginin mor olmasına kadar iyi tanıyorum Bilinmeyen Numara: bırak da doğru telaffuz edeyim tatlı beatrice

Küçük bir not defteri ve pembe mürekkeple yazılmış gerçekleşmeyi bekleyen maddeler. ⚢cinsellik ve küfür içeriklidir.

Gözlerimi kırpıştırdım. Bu bir çeşit şaka mıydı? "Sen kimsin?" "Reyna Hodwick," parlak yeşil teni ve küçük kel bir kafası olan zayıf kıza istemsizce bakınmaya başladım. Yüzünde ilginç bir makyaj vardı; öyle ki, ela gözlerinin çevresi renkli pırlantalarla süslü gibiydi. Minik bir burna ve ince pembe dudaklara sahipti. Vücudu mor ve fiyonklu bir elbise ile çevriliydi. Ayaklarına ise gümüş rengi spor ayakkabılar giymişti. Cadılar Bayramıydı da haberim mi yoktu? "Güzelim biliyorum ama kimseye beş saniyeden fazla bakmamalısın! Bu ürkütücü." "S-sen ürkütücüsün! Niye parlıyorsun?" Güldü. "Siz neden parlamıyorsunuz?"

Yüzümde oluşan sırıtışla arkamı döndüğüm esnada gözüme karşımdaki masada oturan kumral saçlı kız ilişti. Hemen elime sipariş defterini alarak kızın masasına doğru yürüdüm. Bu saatte Pizza Hut'ta tek başına yemek yiyecek kadar ne yaşamıştı acaba? "Hoş geldiniz," dedim ilgisini çekmek için. "Siparişinizi alabilirim?" diye devam ettim beklentiyle. "Şey," seçmekte zorlanıyor gibi elindeki menüde göz gezdiriyordu, "vegan pizza yok mu acaba?" Mavi gözleri benim siyah kadar kahverengi gözlerimle birleştiğinde içime tuhaf bir şey oturdu ve kalbim sıkıştı. Derin bir nefes aldım ve hemen boğazımı temizledim. "Ah," geveledim. Yoktu tabi ki! Dürümler, dönerler ve lahmacunlar varken Türkiye'de vegan olmak da neydi Allah aşkına?! Ama, saçma bir şekilde, gitmesini de istemiyordum. Hızlı düşünmeliydim. "Spesyallerimizin içinde olduğu için menüye katmadık," diye uyduruverdim birden, "iki porsiyon salata sipariş ettiğinizde bir büyük veggie pizza da yanında geliyor!"

Hafızasını kaybetmiş bir kız gibi davranabilirdi, böylece kötü geçmişini tamamen yok etmiş olurdu. Yeni şeylere ve yeni kurgulara, beceriksizce söylediği yalanlara gerek duymazdı. İnsanların ona olduğundan daha çok acıyacağını düşündü ama umurunda değildi. En azından üzüleceklerdi ve ona hastalıklı bir manyak gibi bakmayacaklardı. Zaten hayatı boyunca eğer hafızasını kaybetseydi insanların ona ilk ne söyleyeceğini ya da nasıl davranacağını merak etmişti.

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''