Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Herşeyimi sana anlatmıştım halbuki. Hayatımda ilk defa gerçekten güvenmiştim. Ağır geliyordu yüklerim. Biraz yardım istemiştim sadece. Sende bulmuştum kendimi. İnanmıştım. Sende bıraktın beni daha fazla arttı yüklerim sayende. Halbuki hafiflemesi gerekiyordu. Sen yardım etmedin bana taşıyamadın. Peki hiç düşündün mü? Ben nasıl taşıyorum? Şimdi daha ağırlar. Senin sayende. Şimdi bir kez daha anladım. Güvenilmeyeceğini. Şimdi yine karanlıkta umutlarım. Hayallerim yine düşüyor gökyüzümden. Şimdi gökyüzüm yine siyah. ' Ve ben yine kaybettim yolumu. ' ⋘ http://instagram.com/ayrlikoyunlari ⋙