Lata w Domu Morderstw przemijały powoli. Boleśnie powoli. Zwłaszcza kiedy było się martwym, a opuszczenie granic wiktoriańskiej posiadłości leżało daleko poza możliwościami każdego umarłego rezydenta. Pomijając Halloween - ale Halloween zdarzało się tylko raz do roku, więc co za różnica? Niewielka. I na pewno nie dla niego. Dom więził ich w środku, zmuszając do snucia się bez celu i obserwowania nowych właścicieli - jeśli w ogóle znaleźli się tacy na tyle odważni, by zamieszkać w sławnym miejscu wielu, wielu morderstw, które dodatkowo figurowało na trasie wycieczki po najstraszniejszych miejscach Los Angeles. Świetna rozrywka, naprawdę. Czasami przyglądał im się z okna swojego dawnego pokoju i okazyjnie poruszył firanką albo komuś się pokazał. Ich miny były tego warte. I były jedyną rozrywką w paśmie beznadziejnej, wszechogarniającej nudy, która wypełniała wszystkie dni Tate'a już od zbyt wielu lat. Zbiór One-Shotów o postaciach pierwszego sezonu American Horror Story - przeróżnych, od krwawych scen do ckliwych romansów. Póki co jest ich niewiele, lecz zakładam zbiór, bo liczba może wzrosnąć. Przez wzgląd na niektóre brutalne treści w odpowiednim rozdziale będzie ostrzeżenie - tagi są odnośnie wszystkich prac, ale nie wszystkie prace pasują do wszystkich tagów. Zapraszam bardzo serdecznie do czytania - nie tylko fanów!

Ruch skrzydeł, dźwięk mieczy, ostatnie spojrzenia. Właśnie tak można opisać wojny aniołów. Lucyfer od wieków próbuje wrócić na Ziemię, by nad nią panować, a w końcu zyskać potęgę, aby dostać się do Nieba. Wielkie wojny, które dziesiątkują armie obu stron muszą być niewidoczne dla ludzkiego oka. Ale co się stanie, gdy zniknie jeden z największych wojowników? Czy Lucyfer wreszcie wygra?

Wszystko co napisze Jeff w swoim pimię...dzienniku ja napisze tutaj;-)

Witajcie w moim świecie. Witajcie w psychiatryku. 18+

,,Duchy rzadko pojawiają się komuś, kto w nie nie wierzy, a jeśli już to robią, to rzadko są dostrzegane. '' ~ Stephen King - Wszystko jest względne.

-Nie! Po prostu odejdź!- krzyknęłam najgłośniej jak umiałam. Łzy spływały mi po policzkach. W końcu przestałam je już ścierać. Luke postawił kilka kroków w przód. - Valerie... proszę... Pokręciłam szybko głową. Muszę stąd uciec. Muszę uciec od niego. - Nie.- głos mi się załamał - Proszę. Nie mogę mu tego wybaczyć. Nie potrafię, nie chcę, nie umiem. Po prostu nie jestem w stanie tego zrobić. Ostatnia łza popłynęła po mojej skórze. ***** Read. Comment. Vote.