Kaybolan çocukluğunun kelebeği bir kıvılcımı ateşledi. Kanatları yanan kelebek karanlığa karışmış bir adamın göğsünde uyudu yılarca. Bir çift yeşil göz uğruna yakılır mıydı koca dünya? ... "Gitmelisin. " dedi, büyük bir yıkılmışlıkla. "Hayır." diye itiraz ederken, elimi kaldırıp göğsünde ki kanatları yanan kelebek dövmesine dokundum. "Ben kelebek değilim. Benim yakabilecekleri kanatlarım yok."

Yıkılan şehrin ortasında, Kurduğumuz tek yuva birbirimizdik. "Ben Pars Köse." Dedi, kendinden emin bir ses tonuyla. " Sen Hazan. Şehrime gelen kadın. " dediğinde, gür ses tonu irkilmeme sebep olurken, gözlerine bakmayı sürdürdüm. "Seni koruyacağıma, kimsesizlerin önünde yemin ederim." Biz bu şehrin kimsesizdik, Ama birbirimizin her şeyi olduk. "Burada kimse nereden geldiğini sormaz. Geçmişin yargılanmaz. Burası Kimsesizler Şehri. Burada sınırlar, yalnızca senin koyduğun kadar." Kimsesizler Şehrine hoş geldiniz.