Kader ayırırdı bizi bazen, bazı insanlardan. Yaşanacak başka bir hikayemiz olduğundan. "Reddedildin" "Nasıl yani beni daha dinlemediniz bile" "Gerek yok" "Ne demek gerek yok?" Yavuz masanına doğru ilerleyip sandalyesine oturur. Eliyle kapıyı gösterip "Çıkabilirsin" Neslihan elini masaya koyup Yavuz'a bakar "Bana en azından bir açıklama yapmak zorundasınız" "Sen kimsin ki ben senin için bir şeyler yapmak zorunda oluyorum." "Ben neyim bilmiyorum ama sizin neyi olamadığınız çok belli. Sahip olduğunuz her şeyi üst üste koysanız yinede beş kuruş etmezsiniz. İnsan değilsiniz çünkü." Diyip arkasına döner. Neslihan bir adım atamadan Yavuz öfkeyle yerinden kalkıp Neslihan'ın kolundan tutar. Kendine doğru çeker. Yüzleri birbirine oldukça yakındır. "Haddini bil" Neslihan Yavuz'un öfkeyle bakan gözleri kilitlenir birbirine.

Mavi gözlerini kilitlemişti gözlerime "Sende kimsin?" O kadar güzel bir kızdı ki. Silahımı ona doğrultmuştum. Korkudan yavaş adımlarla geri geri gidiyordu. Tek kelime etmedi. Çok korkmuş olmalıydı. Çok hızlı nefes alıp veriyordu. Birkaç adım daha geri gittikten sonra hızla masadan aldığı bardağı bana fırlatıp kaçarak çığlık atmaya başladı. "İmdaat! Yardım edin!" Silahımı belime yerleştirdim. Arkasından gittim. Merdivenlerden yukarı çıktı. Bir odaya girip kapıyı üzerine kilitledi. Kapının kulbunu tutup iki kere çevirdim. Açılmadı tabi. İki omuz darbesiyle açtım kapıyı. Hızla elindeki telefonu alıp sert bir şekilde yere fırlattım. Bağırıyordu, kaçmaya çalıştı. Kolundan tuttum dolaba yasladım .......... O iğrenç nefesini hissettim, boynumda gezinen iğrenç dudaklarını. Artık sessizce akıyordu göz yaşlarım. Belli belirsiz vurmaya, itmeye çalışıyordum onu. Kısık bir sesle ağlayarak celladımdan aman diliyordum ama nafile "Hayır, hayır lütfen"