elimde alımdı davetle dogru oldugunu anladım,davetin üstünde demir akhan oldugunu gördümde herşey yalan degildi gerçekti demir başkasıyla evleniyordu,kalbim artık dayanmıyodu,sevdigim adamın beni sevmemesimi yoksa başka birsiyle evlenmesi beni daha kahredecekti. Şimdi o kadar zor ki geri dönmek, seni unutup başkasını sevmek ama bir şeyi anIadım çok zormuş seviImeden sevmek. Bir"not, gece ,yıl, hayat" herşey böyle başladı.

Onun küçücük yüreği sırlarla dolu kocaman bir okyanustu. Sonunda boğulacak dahi olsam çoktan gözü kapalı kulaç atmaya başlamıştım. Dünya insanoğlunun imtihan edilmek üzere gönderildiği, oyundan ibaret olan ve geçici heveslerin bulunduğu bir mekandı. Ahiret ise bu imtihanın sonunda cennet veya cehennemle sonuçlanacak ölümsüz bir hayatın ebedi bir yurduydu. Ama O, arafta kalanların fragmanı gibiydi. Bir eli cennetin diğeri eli ise cehennemin kapısını tutuyordu. Sevapta da sınırı yoktu günahta da. Gözlerine bakıldığında şeytanın insanoğluna duyduğu nefret misali gibi hissetsem bile, kalbine ulaşıldığında Allah aşkıyla yanıp tutuştuğunu görebiliyordum. Sanki hayatta kalmak için kötü olmaya mahkumdu... Bu yüzden de iyiliği derince kazdığı bir mezara gömmüş, üzerine de günahkarlık dolu tohumları küreklerle atmıştı. Artık yaşamak zorunda kaldığı hayatı benim için hiçe sayarak tırnaklarıyla kazıp çıkarıyordu iyiliği gömdüğü mezardan. Yerine işlemek zorunda kaldığı günahlarını koyuyor, üzerine attığı her toprakta tövbe ediyordu. Küçüktüm ondan. Hayatın bana yaşatmak istediği kötülüklerin önüne geçip siper ediyordu kendini her defasında. Bana duyduğu derin hislerinden korkuyordum. Bu fani dünyada herkesin bir zaafı vardı, bende onun zaafı olmuştum. Ama şimdi gelip sorsalar bana "Dünyanın gelmiş geçmiş en iyi buluşu nedir?" diye. Benim onu bulmamdı derim. Çünkü O, Yaradanın kuluna vereceği en özel ödül... Bu, güneşin dünyaya küsmüş karanlığında kalan iki insanın, birbirlerine sımsıkı tutunarak İslamiyetin de ışıklarıyla aydınlanmalarının hikayesidir... Anlatılan olaylar, kişiler, kurumlar, isimler tamamen gerçek ürünü olup; Hayalle hiçbir ilgisi bulunmamaktadır ! * Her hakkı tarafımca saklıdır. *

İntikamın kıyafetini hiç merak ettiniz mi? Peki ya bedenini? İntikam,nefretle kararmış lacivert gözlerdi. İntikam,bir kafesin ardına gizlenmiş saldırmayı bekleyen bir bedendi. İntikam, ruhunu kasıp kavuran ateşten, uçsuz bucaksız bir buz kütlesiydi. İntikam, karanlığa ait dünyada Siraç Vuslat demekti. Yer altı dünyasının Azrail'i olarak adlandırılmış bir genç adam . Bir kulübe,bir masumun intikamı. Bir kurul, suçsuz insanların günahkar kuklacıları. Ve karanlığın intikamına boyanmış kör kuyularına düşen, küçük narin bir ışık; Elif! O bir anahtar. Kalbine hiç nefret uğramamış bir umut. İntikamın ilk aydınlığı; Günışığı! Onun bir görevi var. Seveceği adamın tek hedefi olan intikam onu yok etmeden, kalbini açtığı bu adamın cehennemden uzaklaşmasını sağlamak. Cehennem, bir ışık için kör karanlığı affedecek miydi? Yoksa bir türlü Azrail'i azad etmeyen intikam, onu anahtarsız kapılar ardında saklamaya devam mı edecekti? Oysa Allah'ın ol demesiyle bütün kapılar açılırdı! İntikamın ölümü, Günışığının baharını getirecekti...

Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...

💝 Bedirhan ALEMDAR - Ebrar ÇETİN 💝 Bedirhan... Yaşadıklarıyla her şeye küsen ve sadece bu hayatta yaşama sebebi olan engelli oğlu Samet' e bağlı mükemmel bir genç adam... Babalık duygusuyla oğlunu yalnız bırakmayan ve onu kendinden çok seven fedakâr adam... Ebrar... Yüzünden gülümsemesi hiçbir zaman eksik olmayan genç kız. Ne yaşarsa yaşasın, asla hayata küsmeyen, yaşamı boyunca tüm renklere yer veren genç bir kız. Bu yeni kurgumda beni yalnız bırakmazsanız sevinirim. Yayınlanma Tarihi: 01.01.2016

? Fırtına YAMAN - Huzur YAMAN ? Seven göz müydü yoksa kalp miydi? Evliliklerine karar kılınan iki kişi... Biri Huzur... Diğeri Fırtına... Biri hayatımızda sakinliği, mutluluğu simgeler iken, Diğeri yıkımları, çöküşleri, acıyı simgeliyor... Kızın adı Huzur... Adamın adı Fırtına... İsimlerini yan yana getirdi kaderleri ve Huzur' un Fırtına' sı oldu... Yayınlanma Tarihi: 24.11.2015