Yüzümde oluşan sırıtışla arkamı döndüğüm esnada gözüme karşımdaki masada oturan kumral saçlı kız ilişti. Hemen elime sipariş defterini alarak kızın masasına doğru yürüdüm. Bu saatte Pizza Hut'ta tek başına yemek yiyecek kadar ne yaşamıştı acaba? "Hoş geldiniz," dedim ilgisini çekmek için. "Siparişinizi alabilirim?" diye devam ettim beklentiyle. "Şey," seçmekte zorlanıyor gibi elindeki menüde göz gezdiriyordu, "vegan pizza yok mu acaba?" Mavi gözleri benim siyah kadar kahverengi gözlerimle birleştiğinde içime tuhaf bir şey oturdu ve kalbim sıkıştı. Derin bir nefes aldım ve hemen boğazımı temizledim. "Ah," geveledim. Yoktu tabi ki! Dürümler, dönerler ve lahmacunlar varken Türkiye'de vegan olmak da neydi Allah aşkına?! Ama, saçma bir şekilde, gitmesini de istemiyordum. Hızlı düşünmeliydim. "Spesyallerimizin içinde olduğu için menüye katmadık," diye uyduruverdim birden, "iki porsiyon salata sipariş ettiğinizde bir büyük veggie pizza da yanında geliyor!"

''Hey, bu arada çiçekli tacını beğendim.''

Umut yoktu, sevdiğim. Bu hikâyede kendini feda eden karakter bendim; ruhen de, bedenen de. Umut yoktu; hislerim için de, yaşamam için de. 0531...: Sen... 0531...: Sen benim kimseyle paylaşamadığım, kalbimin kırık bir yerinde sakladığım şarkısın. 0531...: Seni kalbimin kırık yerindeki o şarkının sözleri gibi seviyorum. 'Denedim defalarca sana anlatmaya, Susturdun beni de, küstürdün hayata...' Texting, 8 Temmuz 2018.