Yalanlar. Ayağa dolanan, başa çorap ören yalanlar. Luhan bir doktordu. Bir gece acil servisini ziyaret eden adamın hayatını hem mahvedeceğini ve hem de onu bulutların üstündeymiş gibi hissettireceğini bilmiyordu. Yalanlar onun hayatının her yerindeydi ve bir gün ayaklarına dolanan şey sadece ucu kaçan yalanın ipi olmayacaktı.

Ha bu arada evet, o eşcinsel harika oyuncu bendim.

**** "Bana yardım eder misin?" beklemeden sorduğumda bana baktı. "Ne konuda?" "Senin gibi olmayı bana öğretmen konusunda..." "Ne?" söylediğim şey ile bu sefer bakışlarında şaşkınlık hakim olmaya başlamıştı. "Duydun işte... Bana nasıl bu şekilde güçlü, havalı ve erkeksi olabildiğini öğret..." ****

Çünkü bu resmen 90+3'de atılan ve kaderi değiştiren korkunç bir goldü.

"Sehun, böyle yapma. Beni sevmenle ilgili olan düşüncelerimi biliyorsun." "Biliyorum. Beni sevmeyeceğini de biliyorum. Ama senden zaten beni sevmeni beklemiyorum, Luhan. Bana karşılık vermeni, denemeni ya da bir şansını da istemiyorum. Yani... Elbette sen de beni sevsen dünyadaki en mutlu insan olurum ama seni böyle tek taraflı severken de mutluyum ben. Senin etrafında olmam, sesini duyabilmem, yüzüne bakabilme şansımın olması ve kokunu hissedebilmem de benim için yeterli. Fazlasında gözüm yok çünkü..." Sanki güce ihtiyacı varmış gibi derin bir nefes alıp tekrar devam etti konuşmasına. "Olmayacak bir şeyi ne kadar hayal eder ve istersem o kadar canımı acıtıyor. Haliyle de ben senin, beni sevmeni istemeyi bırakalı çok oldu." Klişelerle dolu bir HunHan... Dipnot: Okuyanı sinirlendirip, delirtebilir.

"sonra da sehun ile tanışmıştım işte. çocuk aklı olsa gerek, onda yıldızlar güneşler ve dünyalar görmüştüm. asla belli edememiştim ama o, şarkı gibiydi. resim, heykel ya da şiir gibi. seneler sonra bile karşınıza çıktığında 'oh.. bunu biliyorum.' dediğiniz türdendi. ben onu unuttukça daha çok hatırlıyordum."

Çivi gibi sert ateş kadar yakıcıydı Luhan. Babasının intikamını almaya kararlıydı Luhan. Öyle ki asla yapmaması gereken bir şey yaptı. Önce saçlarını verdi Luhan, ardından bedenini ve adını. Ama hayatın ondan alacağı bir şey daha vardı. " Bana bak. Beni gör. Bu miğferin altında silah arkadaşın yok. Bu kalkanların ardında bir ölüm makinesi yok. Ben senin her gün yüzünü görüp yanından geçtiğin o adamlardan biri değilim. Bu zırhın altında bir kalp var ve o kalp sadece senin."

Hayatın insanın başına nasıl bir çorap öreceği hiç belli olmaz. Luhan kendini bu sözün başında gelen örneklerden biri olarak görüyordu. Hiç tahmin etmediği bir zamanda karşısına çıkan bir kadın ve yaptığı teklifi mecburen kabul etmesini gerektiren nedenleri vardı. Nereden bilebilirdi ki teklifin bir prensle evlenip ona bir varis vermek olduğunu...

Bu özel bir şey değil. Sadece bu tuhaf ve çaresi olmayan hastalık tarafından seçilen Lu Han'ın hikayesi.

''Piyon? Ah, evet.'' Luhan gülümseyerek ayağa kalktı ve onun önüne geçti. Omuzlarından tutup, parmak uçlarında havalanarak onun dudaklarını dudaklarına bastırdı. ''Her oyunun sonunda, bütün satranç taşları aynı kutuya konulur. Hayatta budur, nasıl bir insan olursan ol, her son herkes için aynıdır. Herkes bir gün ölür, önemli olan nasıl yaşadığındır.'' Sehun şaşkınlıktan konuşamayacak hale gelmişti. Sığındığı sözcükler, ona ihanet ediyor ve bir türlü konuşamıyordu. ''Kendine bir şans ver, insanların seni tanımasına izin ver.'' Luhan, afallamış Sehun'a bakıp gülümsedi. ''Sana aşık olmadım. Aşk bencilliktir ve ben bencil biri değilim. Seni sevmiyorum da, çünkü sevilmeye değer biri değilsin.'' © Tüm hakları saklıdır.