Zeynep ve Kerem Üniversitede tanışan iki genç... Büyük bir aşk. Bilinmeyen bir geçmiş. Ve kırık iki kalp... Komedi ve sonrasında gelen dramla harmanlanmış bir ZeyKer hikayesi.

Güneşi beklerken fan hikayesi olan Patron aşk ile geçmiş arasında kalan bir adam ile imkansıza aşık olmuş bir kadının hikayesini anlatıyor... Bakalım seçilen şey aşk mı olacak yoksa her şey olduğu gibi devam mı edecek ?

İnsan yaşarken çoğu şeyin farkına varamaz... Bazı şeylerin değerini anlamak için kaybetmek gerek. Kaybetmek? Zor olsa... Pişmanlık? Çok olacaktır... Aşk? Sonsuza kadar sürecektir...

"Seversin, kavuşamazsın aşk olur" demiş Aşık Veysel.

"Öğrendiğimde çok geçti.. Gerçeği, o adamı, ondan bana kalanı.. İşte şimdi duruyordu karşımda. Yeniden.. Yine eskisi gibi, yanlızca biraz farklı. Bir yabancı.. Şimdi başlıyor benim 'masal'ım.. Şimdi başlıyor onun için 'masal'... Twitter: @MasalWattpadzk

Ben Zeynep Sayer yani namı değer GÖLGE benim dünyama hoşgeldiniz. Okuyacak olduğun bu kitap benim geçmişim bugünüm yarınım ve geleceğim okuduğun bu kitapta beni asla aciz yada pis bir insan olarak görme yasadiklarim ve yasattiklarim tamamen karşımdaki insanların kendi istekleri onlar diledi ben yaptım. Bu gölge nin laneti...

"Seni sevmiyorum" dedi. Bugüne kadar duyduğu en güzel sözdü... Kalbi deli gibi, doludizgin çarparken heyecanla nefes aldı. Kendi gözlerinin de söylediği, dilinden bağımsız o sözler döküldü. "Ben de" dedi, "ben de seni seviyorum." Genç adam siyah deri montunu istemsiz tutup gözlerini kısarak şaşkınlıkla baktı. Oysa bilmediği, kendinin görmediği, karşısındaki kızın görüp bildiği bir şey vardı. Dil başka göz başka konuşurdu. Kalpten dile aksederdi sözler, oradan gözlere. Kalpten gelen sözler tek çıkardı. Göze ayrı dile ayrı gitmezdi. Dil yalan söylese de gözler kalbin aynasıydı ve asla yalan söylemezdi. Şimdi sevdiği adamın söylediği gibi. Dili yalan söylüyordu ama bakışlarındaki sevdası kalbinin yansımasını gösteriyor sadece iki kelime söylüyordu. Seni Seviyorum... Canım arkadaşım Zehra'mın katkılarıyla!

Kara sevdaya düşmüş iki kalp.. Kara sevdam.. Seni ilk gördüğümde biliyordum beni kalbimden vuracağını. Paramparça edeceğini.. Adım gibi biliyordum senden başkasını gözümün görmeyeceğini. Sevdiğim.. Beni öldürsen de vazgeçemiyorum senden. Seni sevmek bir hastalık gibi. Her bir zerremde seni hissediyorum. Her nefesimde senin kokunu duyuyorum. Kalbimden söküp atamıyorum seni. Sevdiğim.. Beni affet, seni unutamıyorum. Çok denedim. Gözünü bile kırpmadan beni tam kalbimden vurduğunda bile vazgeçemedim. Ben aşkı sende buldum, senle doğdum, senle öleceğim. İnkar etme, sen de sevdin beni bir zamanlar. Sana söylediğim yalanlara rağmen sevdin. Aşkım kalbimden dolup taşıyor, sığmıyor içime. İkimiz hakkında, geleceğimiz hakkında çok güzel hayallerim vardı. Meğer hepsi birer hayal olarak kalacakmış.. Oysa ne kadar güzeldi adımı ilk kez söylediğin o an. Nereden bilebilirdim ki bunun bir kara sevdaya dönüşeceğini..

Birbirlerini Deli Gibi yedi Iki insan ama ortada fazlasıyla Zor Bir engel var! Herşeye ragmen bu engeli aşabilecekeler mi? Veya Aşk onu engeli geçecekmiydi sahiden göreceğiz. "Seviyorsan belli kazın Ettik. İçinde saklaman başkalarına fırsat vermendir."

" Bir düşmandın önce, bir engeldin. Sonra bir karın ağrısı oldun. Aklımdan hiç çıkmayan bir yüz oldun. Gözlerimi kapasamda oradaydın. Şimdi peşimi bırakmayan bir dert oldun. Aşk buymuş, kimsenin seni 'bulaşma' diye uyarmadığı bir lanetmiş meğer.. " 'Aşk mı bu?' °2OI4 °2OI5 °2Ol6 °2OI7 °2OI8 °2OI9