Μετά από όλο αυτό το διάστημα κατάλαβα δύο βασικά πράγματα. Ενώ εγώ αναπολούσα, θυμόμουν. Μα εκείνος ενώ αναπολούσε, ξεχνούσε. Γιατί όταν αναπολούσα έκλαιγα, μα εκείνος γελούσε. Γιατί όταν του είπα ''θυμήσου'' εκείνος χαμογέλασε ειρωνικά και κούνησε αδιάφορα το χέρι του. Σαν το παρελθόν μας να μην είχε καμία σημασία. Γιατί αναπολώντας θυμήθηκε τα δάκρυα, τα συναισθήματα, τα σκαμπανεβάσματα, τις χαρές, τις ακόμη περισσότερες λύπες, τις ματωμένες αρθρώσεις του, το νοσοκομείο, την πληγωμένη καρδιά του, τα λάθη του. Και έτσι θυμόταν πόσο χαζός υπήρξε. Και από ένας άνθρωπος γεμάτος συναισθήματα κατέληξε ένας άνθρωπος κενός.

Η πυξίδα είναι ουσιαστικά ένα fan fiction με τον Βαγγέλη Κακουριώτη. Στην ιστορία αυτή περιέχονται κάποια προσωπικά στοιχεία και χαρακτηριστικά του, όμως διαφέρει από την πραγματικότητα. Δεν συμμετέχει στο συγκρότημα και ούτω καθεξής. Δώστε μια ευκαιρία στην ιστορία μου πριν την κρίνετε. Don't judge a book by it's cover. ❤