Kim bilebilirdi ki böyle anlık bir kararla tanımadığı birine mesaj atmasının güzel bir mucizeye sebep olabileceğini Jimin: Şişe çevirmece oynamak kötü bir fikirdi. 02:19 JK: O kadar da kötü bir fikir olduğunu düşünmüyorum gördüğüm en şirin köpek balığı bu.Günümü aydınlattığın için teşekkürler. 🐣 11:38 08.06.2019 Jikook etiketinde 1. sıra 05.01.2025 Jikook etiketinde 10. sıra 15.02.2025 Jikook etiketinde 7. sıra 16.02.2025 Kpop etiketinde 1. Sıra 🥹 Bunca zaman sonra bile gösterdiğiniz ilgi için teşekkür ederim💜

"Sanırım bu gece sana biraz daha fazla zarar vermezsem iyi olacak." Sıkamadığı elime bir süre bakakaldıktan sonra, çaresizlikle kendi ellerini iki yana açtı. "Toprak ben." Evreni bembeyaz bir ışık sardı. Şimşeğin geceyi inleten sesi işitilene dek saniyeler geçti. "Gök yarıldı da yere uyan diyor sanki," dedi, aniden bastıran sağanak yağmura kulak verirken. İki hece, ateş topu halinde boğazımda düğümlendi. "Öyle sayılır," dedim. Islak toprak kokusu odaya doldu, bahar gelmiş gibi. "Cemre düştü." ⁣ ?

Zaman her şeyi değiştirir. Catherine'in sıradan olan ve sıradan devam etmeye mahkum hayatı Marcus Thorne'la karşılaştığı andan itibaren değişmişti. Tanıştıktan bir gün sonra onunla nişanlanmış, bir ay sonra evlenmişti. Hiçbir zaman toz pembe düşleri olmayan bir genç kız olmasına rağmen, Catherine bile, ondan nefret eden bir kocaya sahip olacağını asla düşünemezdi. Marcus Thorne, geleceğin Thorne Markisi olarak bir gün evlenmesi ve tıpkı babası gibi unvanı için geriye bir erkek evlat bırakması gerektiğini biliyordu; ancak acelesi yoktu, hiç yoktu. Buna rağmen acele bir evlilik yaptı. Sevgili karısının bir markinin karısı olmak için her şeyi yapabilecek kadar hırslı olmasını affedebilirdi; yalancı olmasını ise, asla! Mecburiyet ve ölümle başlayan, ölüm ve acıyla devam eden, ihanetle yoğrulan bir evlilik daha ne kadar sürebilirdi? Catherine, bedeli ne olursa olsun, artık işkencesinin sona ermesi gerektiğine karar vermişti.

Aşkına güvenecek kadar inançlıydı... Oysa hayatın acı gerçekleri, bu inancın Dominic'le kendisine yetmeyeceğini kısa sürede ona öğretmişti. Artık, sımsıkı duvarlarla koruduğu kalbine kimsenin ulaşmasına izin vermemeye kararlıydı. Fakat... Elizabeth, dışından savunmaya çalıştığı şeyin çoktan ele geçirildiğini fark ettiğinde, her şey için çok geç olacaktı. Zaafına yenilmeyecek kadar güçlüydü; fakat bazen güçlü olmak yetmezdi. Dominic, kararlılıkla yürüdüğü yolda, zaaf sandığı şeyin çok daha büyük bir duygu olduğunu keşfettiğinde; yeterince güçlü olmadığını da keşfedecekti. Üstelik... Hayatta ele geçirmek istediği tek kalbin, hayatta en çok incittiği kişiye ait olduğunu bilmek, ödediği bedeller içinde en hafifi olacaktı. Ve... Her ikisi de "Kalp Ağrısı"nın hiç dinmeyeceğini öğrenecekti.

KELEBEĞİN ÖYKÜSÜ "kim demiş kelebeğin ömrü bir gün, kelebeğin ömrü her gün" Aslında bu dünyada birbirlerini bulup tamamlamaları gerekirken, hep birbirini teğet geçen bir çift onlar; Sibel ve Çınar. Çınar, Sibel'in zeybek oynayışına vuruldu. Gözlerinin ne renk olduğunu yakından göremeden, sesini duymadan, üzerindeki kat kat zeybek kıyafetlerini çıkarınca nasıl bir kız olduğunu bilmeden sevdi. Tam "merhaba" diyecekti ki karanlıkta kaybolup gitti 'efe kız'. Sadece 'efe kız' diyebildi arkasından. Günün birinde bir daha karşılaşırlar mıydı ki acaba? Sibel ise Çınar'ın varlığından habersiz yaşamaya devam etti. Ta ki o okulda, yeniden karşılaşana kadar. Hikâyemizde aşkta var, kardeşlikte, hüzünde var komedi de. Gelin birlikte hayat verelim Sibel ile Çınar'ın hikâyesine.

Devrim Altun. Bu benim. Devrim ismini hakkıyla taşıyorum çünkü 'devrim' sayılabilecek işlere imza attığım söylenebilir. Mesela, yatılı bir erkek kolejindeki tek kızım. Mesela oda arkadaşım bir erkek, en değişiğinden, yakışıklısından, üstelik yavaş yavaş fark ettiğim gibi, oldukça karanlığından. Ve mesela hayatım çok garip bir yöne doğru gidiyor. "Kötü kararlar iyi hikayelere yol açar." *Kitap 2017 yılında epsilon yayınevi ile basılmıştır, fakat wattpad üzerinden okuyabilirsiniz. 1,2 ve 3. kitap bulunmaktadır.

1800'lerin İngiltere'sinde asi, güçlü ama kalacak yeri olmayan bir kızın, İngiltere'nin en çapkın, en sevilen ve en tasasız Marki'si ile karşılaşmasından ortaya neler çıkar dersiniz?

Aycadısı...Masumiyetin Altın Çağı'dır... Karşılaşmadır... Çünkü;kendi kendileriyle savaşan ve aşkı inkar eden,hayatta bambaşka yerlerde olmayı hedefleyen iki zeki, çekici,başarılı ve sosyal insanın aynı apartmanda altlı üstlü komşu olmasıyla başlar.İstemeden karşılaşmalar,mecburen paylaşılan asansör,diğerine duyulan meraka tanıklık eden pencereler, komşular... vs... romanı dar mekan ilişkilerine zorluyorsa da,çiftimiz sınır tanımama ve özgürce dolaşabilme güdüsüne bolca sahiptir!Hayatları pahasına biri diğerinin önünden çekilmez ve bu bol atışmalı diyaloğu izlemek de bize düşer! Çarpışmadır...Çünkü;her şey olası bir trafik kazası ile başlar!Her ne kadar berelenme olayı daha büyük olasılıksa da bu kaza aslında,birbirlerini ilk gördükleri an büyükçe bir reddediş ve tepkiye yol açar.Kadın,adamın asansörde bıraktığı kokuya çoktan vurulmuş , adamsa kadının savaşçı bir Amazon gibi kendisine diklenmesine kafayı takmıştır!Roman boyunca gerek yalnızken,gerekse eş-dost yanında da atışmalı çarpışmaları yüksek tansiyonlu konuşmalarla devam eder..Her ikisi de çok iyi oyuncu olduğunu,diğerinin yüzünden çıkmaza girdiğini düşünse de daha sonraları çaresizce kendi özeleştirilerini yaparak karşısındakini kurtarmaya çalışır... Farkındalıkları farklı zaman ve mekanlarda gerçekleşse de , her bir çarpışma onları daha çok birbirine yaklaştırır..Tıpkı mıknatıslar gibi! Şiddetle reddettikleri Aşk'a yenik düşmeleridir...Aşkta kaybeden taraf olmayacaklardır.Tek yapmaları gereken diğerini fethetmektir!