Herkes kötü yaşanmışlıklara ev sahipliği yapan bir hayata sahipti. Herkesi birbirinden ayıran şey; kötü yaşanmışlıklara karşı gösterdikleri tepkilerdi. Kimi bağırıp çağırır, kimi kendini dünyaya kapatır, kimisi de ağlayarak acısını içinden atmaya çalışırdı. Gece bambaşka bir şey yaptı: Tüm kötü yaşanmışlıklarının karşısına geçip gülümsedi. İçindeki umudu asla kaybetmedi, pes etmedi ve kendi kendini iyileştirdi. *Bu hikaye; renkleri tarafından terk edilenlere ithaf edilmiştir.

Belkilere sığınan bir adam tarafından bahşedilen renklere büründüm. "Bir gün, sana gökkuşağı armağan edeceğim." "Bir gün elinden tutup, o gökkuşağının altından geçeceğim."

"Mesafeler," dedim, aramızdaki iki adımlık mesafeyi kapatıp, gözlerinin içindeki yıldızlar ile bakışırken. "Nedeni ya aramızdaki uzaklık ya da dilimizi susması için kelepçeleyen kalplerimizdeki burukluk." diyerek, kendi gökyüzümden bir yıldız saldım yeryüzüne. Gözlerimden, yanağıma ordan benim yeryüzüme. Dudaklarıma. ___________ ♧ ▪2018 ▪2020

" Mum olmak kolay değil, ışık saçmak için önce yanmak gerek."

Bir deliyle deli olmamak için sebepler: 1)Akıl her zaman işe yarar. Yaramasaydı Yüce Mevlam vermezdi. Bu yüzden aklı olmayanlara "deli" deniyor zaten. 2)Eğer yanınızda bir deli varsa ve o gün bir hastaneye veya bir karakola gitmeye niyetiniz yoksa yapmanız gereken tek şey size bahşedilen aklınızı kullanmanızdır. Etrafınızda bir deli olmadan da kendinizi o malum iki yerde buluyorsanız, size bir haberim var; o deli sizsiniz. Allah'tan acil şifalar dileriz. 3) Bir deli olmak masraflı iştir. Zengin değilseniz tavsiye etmeyiz. 4) Bir deli buldunuz ve onunla beraber çok mu delirmek istiyorsunuz? O zaman derim ki: "Delilik çok güzel, Allah akıllılara şifa versin!" #Olma serisi 1. kitap ^^

Şarkılar yalan söylüyormuş Baran, kimse kimseyi öldürmüyormuş sevdadan... Şayet öyle olsaydı, girmez miydim benim için kazdığın mezara? Düşmez miydim o dipsiz çukurlara, karanlık kör kuyulara... Şiirler de yalan söylüyormuş Baran, düşülmüyormuş öyle ha deyince... Yürekte yanan yangın, kül etmiyormuş hiçbir bedeni. Şimdi ışıkları söndürmeli, Seni yazan kalemi kırmalı, Ve kalbimin kapılarını kapatmalıyım... İçim çok kanıyor, Ama savaşmalıyım. Tek bir damla gözyaşıma hapsedeceğim seni Baran. Yutkunduğum an gözümden değil, Kalbimden düştüğün an olacak inan.

"Gitmek mi istiyorsun?" diye sordu. "Evet," dedim. "Gözlerime bak," dedi. Baktım. Ve saatler sonra bakışlarında ilk kez, ufacık bir ihtimalle cebelleşen şüpheyi gördüm. "Ben sana her şeyimsin dedim. Ama sen hiçbir şeyimmişsin." Artık yapabilecek hiçbir şey kalmamıştı. Yolun sonu burasıydı ve o ne yaparsa yapsın, gidişime engel olamayacaktı. Saatler içinde çökmüştü güzel yüzü. Bomboştu karanlık gözleri. Bana öyle bir bakıyordu ki, sanki bıçağı kalbine saplamışım da geri çekmek bilmemişim gibi. "Bu bir son değil," dedi sadece benim duyabileceğim bir sesle. "Gideceksin ve ne yazık ki ben seni bırakmayacağım. Daha önce de söylediğim gibi, istersen dünyanın öbür ucuna git, yine de bulurum seni. Ama eğer seni bulduğumda, bir şeylere mecbur kalmadığını anlarsam, ikimize de geçmiş olsun. Eğer ki gerçekten benden intikam almışsan..." Gözlerine uzun uzun bakmak, dakikalarca nefes tutmakla eş değerdi. "Dua et ki Allah seni karşıma çıkarmasın."

Çocukluğumdan beri doktor olmanın hayallerini kurdum. Bir de Çalıkuşu'ndaki Feride gibi uzak diyarlara gitmeyi. O öğretmen olarak gitti ben ise doktor oldum ve ninemin bana yadigar bıraktığı mavi bavul ile çıktım yollara. İnsan hayatı boyunca attığı her adımı yeni bir umut ile atardı. Daha iyisi, daha güzeli için uzun yolculuklara çıkardı. Her zaman güzelliklerle karşılaşamazdı elbet. Ama denemekten vazgeçmezdi, insanı insan yapan en önemli özelliği de buydu. Ben de çocukluğumdan beri taşıdığım umutlarla yeni bir yola çıktım. Evimi, ailemi, tanıdığım her şeyi arkamda bırakıp beni büyüteceğine inandığım bir hayata adım attım. Güzel günler bizi bekler diye umut ederek.

"Sessiz ol," diye tekrarladı kendini. "Sorularının cevaplarını elbet bulacaksın Lamiya ama onları cevaplamak için ben yanlış kişiyim." Nefes nefese kalmıştım fakat bir dakika gibi bir süre sonunda sakinleşerek, "Tamam." dedim. Kollarımı göğsümün altında birleştirdim. "O zaman bana kendinden bahset. Sen kimsin Boğaç? Annenle baban Korku Avcısı mı yoksa benim gibi genler yüzünden mi bu haldesin?" Duygularını çözemediğim bakışlar, gözlerimin üzerinde bir an olsun gezinmeden kalakaldılar. "Ben de ne zaman soracaksın diye bekliyordum." dedi en sonunda. "Hazırlığını yapmışsındır o zaman?" Gülümsedi. Onunla tanıştığımdan bu yana sanırım ilk defa gülümsüyordu, ruhuma elektrik vermişler gibi bir ürperti gezindi içimde. "Sana neden kendim hakkında bir bilgi vereyim? Biz düşmanız." *** Biri, korkulardan beslenen Korku Avcısı; diğeri, özü koruyan Öz Koruyucu geninden geliyordu. Birbirlerine düşman ve aynı zamanda kaderleri benzeşen iki cambaz... Birlikte atladıkları bu ipte, hangisi yürür dersiniz?

On sekizinci yaş gününde tanımadığı numaradan gelen mesaja cevap veren bir garip genç kızın hikayesi. Mesajı atanın kim olduğunu ve neler yaşanacağını öğrenmek ister misin? Öyleyse okumaya başla! *Mizah #1 (14.04.2018) *Kısa Hikaye #1 (28.08.2018) *Romantizm #1 (17.06.2020)