- Bardzo pana przepraszam, panie... - Styles - wszedł mi w słowo. - Tak, wiem - przyznałam i mimowolnie uśmiechnęłam się. Czułam jak moje policzki różowieją, więc spuściłam wzrok. - Pomyliłam pokoje, bardzo... - Już niech pani tak nie przeprasza, wybaczam - zażartował i machnął dłonią. - Wprawdzie nawet pani podziękuję, już dwunasta, dawno powinienem wstać. Czy tu personel pełni funkcję budzika?

Dylan to typowy dobry chłopiec. Zawsze pomocny, nigdy wredny. Jego życie jest nudne dopóki nie zjawia się pewna piękna Rosie.