"Σιγά μην ερωτεύτηκα το μικρό ρε"

"Τελευταία φορά. Το ορκίζομαι!"

"Ένα ψέμα είναι ψέμα μόνο όταν οι άλλοι ξέρουν την αλήθεια." Μου λέει χαλαρά και εκνευριζομαι. "Και ένας φόνος είναι φόνος μόνο αν βρουν το πτώμα!'' Του φωνάζω θυμωμένη και αρχίζω να τον χτυπάω στο κεφάλι.

Μωρό. Θα κάνω μωρό. Θα γίνω μητέρα. Θα γίνω μητέρα στα 17 μου. Όμως τι είναι το χειρότερο σε όλο αυτό? Θα κάνω μωρό θα γίνω μητέρα στα 17 μου στο ενώ αυτό το μωρό που μεγαλώνει στην μήτρα μου είναι το μωρό του αρραβωνιαστικού της αδελφής μου που μου ρίχνει και 10 χρόνια! Το εξώφυλλο είναι από τον αγαπημένο μου @RAF-KK

Πώς θα ήταν οι κλασικές ταινίες της Ντίσνεϊ αν συνέβαιναν στη σημερινή εποχή; Σύντομες ιστορίες με λίγα κεφαλαία η κάθε μία, περιλαμβάνει Aladdin, Beauty and The Beast, Ariel, Moulan, Tangled και πολλά ακόμα!

Για κάποιο λόγο σε συμπαθεί. Υπερβολικά πολύ.

ΚΑΙ TEXTING ΚΑΙ ΜΠΑΝΤ ΜΠΟΙ ΡΙΝΤ ΙΤ ΜΠΙΤΣΙΖ .

"Μπαμπακααα~" "Αυτό που είσαι καύλα και γλυκούλα μαζί πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει,ξέρεις..."

«Δεν εχει πλακα; Νιωθω σαν τη Μουλαν!» «Ναι, μονο που η Μουλαν δεν ντυθηκε σαν αγορι για να ξεφυγει απ'τη γαμημενη αστυνομια, ουτε την κυνηγουσε η Μαφια επειδη ο απαγωγεας της ληστεψε ολοκληρο τον τραπεζικο λογαριασμο τους και τωρα τρεχει μακρια μαζι με την ομηρο του την οποια υποτιθεται οτι θα ειχε βγαλει απ'τη μεση απ'την αρχη αλλα κατεληξε να της κανει baby sitting για να μην την αναγκασουν να γυρισει πισω στους γονεις της. Κατατ'αλλα ιδια ειναι η ιστορια.» Highest ; #1 in drama, #1 in mystery

"Πού ήσουν;" η αυστηρή φωνή του ηχεί στα αυτιά μου, καθώς κλείνω κουρασμένη την πόρτα πίσω μου. Γυρίζω προς το μέρος του, μ' ένα αδιάφορο βλέμμα. Ύστερα, αρχίζω να βαδίζω προς την κρεβατοκάμαρά μου, αγνοώντας την ερώτησή του. Η σπαστική φωνή του όμως με σταματά. "Πού ήσουν, γαμώτο;" φωνάζει εξοργισμένος, καθώς με πλησιάζει. "Δεν σε αφορά." λέω κοφτά, ώστε να γίνω κατανοητή. Τείνω να φύγω, όμως το γυμνασμένο χέρι του με τραβάει κοντά του. Τα πρόσωπά μας απέχουν μόλις λίγα εκατοστά. Η βαριά ανάσα του σκάει στο πρόσωπό μου και μόνο απ' αυτό μπορώ να καταλάβω ότι έχει πιει. "Πάλι σε αυτόν τον χλεχλέ ήσουν; Δεν νομίζεις πως η ηλικία σου δεν σου επιτρέπει να πηδιέσαι;" ρωτάει, πιέζοντας τα χείλη του σε μία ευθεία γραμμή. Πλέον τα νεύρα μου χτυπάνε κόκκινο. "Μήπως πρέπει να σου θυμίσω ότι μόλις έκλεισα τα 17, ε; Και επιπλέον ποιός είσαι εσύ που θα μου κάνεις ανάκριση κάθε φορά: πού είμαι, με ποιόν είμαι και με ποιόν πηδιέμαι;" φωνάζω στον ίδιο τόνο, σηκώνοντας ενοχλημένη το φρύδι μου. "Αυτός!" λέει και πριν προλάβω να τον ρωτήσω τι εννοεί, απαντάει στις σκέψεις μου, σφραγίζοντας τα χείλη του με τα δικά μου.