Benim durumumun asıl güzel yanı aslında gerçek olmam. Her insanın arzuları vardır, en azından vampir oluncaya kadar bir çok arzusu vardır ama olduktan sonra geriye tek arzuları kalır, kan tutkusu... Yani vampirler hakkında genel kanı budur.Bazıları için umutlar dalgalarla yanaşır,hemde hiç beklemedikleri zamanlarda. Bir çoğu da umudunu hep içinde taşır. Aşk da böyledir ne zaman, nerede , nasıl geleceği bilinmez. Hayatın tamamen değişsede umutla yaşamaya ve aşkı aramaya devam edersin ne kadar karmaşık olsada...

Herkesten farklıydım ve herkes de bunu biliyordu. Bilmekle kalmıyor benden korkuyor, benim yok olmamı istiyor, tiksiniyor ama bana şaşırmaktan da kendilerini alamıyorlardı. Avcılar denen illet bir kuruluş beni ve benim gibi olan 9 kişiyi bulup insanları güvende tutmaya and içmişlerdi. İnsanların koruyucu melekleriydiler. Ama ne Avcılar ne de kalan tüm insanlar aslında çocukluğunu güçlerini kontrol etmeye çalışmakla harcamış masum bir kız çocuğu olduğumu göremiyorlardı. Taki Avcılar beni buluncaya kadar. İşler artık daha kötü olamaz derken hem eğitmenimi, hem de yıllardır sakladığım kimliğimi birden kaybetmiştim. Ama her beyazın içinde bir siyah olduğu gibi, her siyahın içinde de bir beyaz vardı.Nereden bilebilirdim ki Avcı karşıtı güçlü bir grubun var olduğunu ve aslında binlerce kişinin Avcılar'a inanmadığını?Nereden bilebilirdim ki kalan numaraların istikametinin tam olarak bulunduğum yer olacağını? Ve nereden bilebilirdim ki hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını.

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."