"İnsanın şah damarı kesilirse ölürmüş." "Sen benim şah damarımsın." "Yani sen gidersen ben ölürüm, o yüzden sen hiç gitme tamam mı ?" ••••••••••• Siz hiç ölümle burun buruna geldiniz mi ? Yada sizin hiç hayalleriniz bir adım gerinizde, ölümünüz ise bir adım ilerinizde oldu mu ? Hadi bunları geçelim, illa içinizden birisine olmuştur. Peki ya siz hiç ölümle burun burunayken, bir adım sonra hayatınıza ve hayallerinize elveda diyecekken yapabildiğiniz tek şey tekerlekli sandalyenizin kollarını tutmak oldu mu ? •••••••••••• Bu hikayede kötü çocuk masum kız yok veya tam tersi kötü kız masum çocukta yok. Cidden sıkılmadınız mı bu klişelerden ? Hadi yeni bir başlangıç yapalım. Bu hikayede herşey var acı var, bekleyiş var, mutluluk var, umut var, sevmek ve sevilmekte var. Tek eksiği değerini bilecek okuyucular ve sen şuan bunu okuyorsan belki o da vardır. Hadi başlayalım o zaman... Yayınlanmaya başladığı tarih : 23.07.16 Cumartesi Kapak için TuanaSaniye ye teşekkür ediyorum.

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Bir varoluş hikâyesi... Günlüklerden günümüze ulaşan... Sahip olduklarınız size yetmiyor mu? Öyleyse sizi kendi hikâyeme davet ediyorum. Belki de şükretmeniz gereken bir hayata sahipsinizdir. Yanımda olmanıza ihtiyacım var ☁️ Herkes gibi benim de bir hikâyem var ama biraz farklı sanki... Çocukluğum bulutlara olan aşkımla geçti, gençliğim de öyle ve şimdi ben hâlâ bulutlara aşık bir adamım... Belki de buluttan bir adamım. Kimsenin sevmediği, kimsenin yanında istemediği bir adam. Tükenmiş, çaresiz ve aptal. Evet aptalım. İnsanın kendini aptal hissettiği anlar olur. Ben o anları pek sık bir şekilde yaşıyorum. Kalbim buluttan çünkü ve her kırıldığında utanmadan döküyor yağmurlarını... Sonra bir gökkuşağı çıkıyor ortaya ve ben ona aşık oluyorum. Artık ağlamadan onu göremem. Bu da böyle bir masal işte. Bulutlarımdan yaşlar düşer ve güneş doğar ansızın sonrası sen... Bembeyaz bir bulutun hayatına renk katarsın ama kalır mısın benimle? Bilmiyorum. Aptal bir aşık gibiyim, yeri belirsiz bir bulut gibiyim... Ben buluttan bir adamım, peki sen? Sen, ben ağlamadan gökkuşağı olabilir misin?

Kırılmıştı. Kimsesizdi. Çaresizdi. Yavaşça ilerliyordu sokakta. Üşüyordu. Ellerini ceplerinden çıkarıp nefesiyle bir nebze de olsa ısıtmaya çalıştı. Ardından hızlıca ellerindeki sıcaklığın gitmemesini dileyerek ceplerine daldırdı. Gözlerini kapadı sımsıkı. Karşısında alev alev yanan ateşi düşündü. Düşündükçe ısındı, ısındıkça sevindi. Sonra ellerinde sıcak eller hissetti. Bu sıcaklık ellerini olduğu gibi yüreğini de ısıtıyordu. Gülümsemesi genişlerken hızla açtı gözlerini. Vücudunu sarsan ani soğuk hayallerini de sarsmıştı. Önünde ki kumarhane kapısına saf nefretle baktı. Gözünden damlayan sıcak gözyaşı soğuk teninde ilerlerken kurumuş dudaklarından bir fısıltı süzüldü; "Neredesin?"