Autor Umarły, to jednak nie do końca umarły autor. Wciąż żyje, oddycha zatrutym kłamstwem powietrzem i twardo stąpa po już dawno zniszczałej ziemi. Osoba anonimowa, nie lubiąca rozgłosu i zbyt dużej ilości adoratorów. Dla niej absorbowanie kogoś, to rodzaj kary za grzechy. Nie znosząca ingerowania w jej poczynania i kochająca kogoś ze wzajemnością. Pisząca nieustanie swoje życie, przepłakując kartki, plamiąc tuszem z długopisu. Nie chcąca żyć podług czyiś poglądów. Nie mogąca zrozumieć, jak to się stało, że jest teraz tutaj i może wszystko. Tracąca stale wiarę w ludzi osoba, która jest tak samo szara i zatruta jak cały ten świat. Wypalona jak świeca. Bo czasem trudno jest wstać i spojrzeć prawdzie w oczy. Czasem łatwiej jest to napisać, napisać jednym zdaniem lub opowiadaniem. Czasem łatwiej jest po prostu odejść od kogoś w ciszy, niż w armagedonie. Czasem bywa i tak, że łatwiej... nie... nigdy nie jest łatwiej. Zawsze znajdzie się mała górka, której ona nie będzie wstanie przejść... przejść sama... Zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie podrzucał jej pod nogi kłody. Łatwy jest świat, gdy wszystko jest różowe. Czasem życie w skórze osoby, która boi się siebie, jest trudne. Doznała czegoś, czego nikt doznać nie chciał, a zarazem przeżył to choć raz. Każdy to poczuł, agonalna samotność, emocjonalny dołek, choroby, które stwarza własny umysł. Tylko jedna rzecz, jedna mała... najmniejsza... Potrafi podnieść, bo czymże byłby świat bez krzywdzącej, a zarazem pięknej miłości?

"Jestem wolna jak wiatr, Ponad swój lęk unieść się zdołam. Siłę mi daj, Na zawsze już chcę pozostać w dłoniach Twych." (M. Kuszyńska)

Część druga opowiadania; „ZŁAMALIŚMY ZASADY". Nie miałam pojęcia czy sobie bez Ciebie poradzę. Nie miałam pojęcia czy nie umrę z tęsknoty po Twoim odejściu. Nie miałam pojęcia gdzie jesteś i co robisz. Nie miałam pojęcia czy jesteś szczęśliwy. Nie miałam pojęcia czy jeszcze o mnie pamiętasz. Nie miałam pojęcia czy jeszcze mnie kochasz i czy w ogóle żyjesz. Nie byłam pewna prawie niczego. Ale wiedziałam jedno: kochałam Cię na tyle mocno, że pozwoliłam Ci odejść. [Fikcja literacka: placówki, miejsca oraz ich położenia geograficzne nie pokrywające się z informacjami rzeczywistymi]

"Czułam, że coś jest na rzeczy. Isaac miał jakąś tajemnicę, był taki... niezrozumiały, a ja miałam wrażenie, że coś przede mną ukrywają. - On po prostu jest... trudno mi to wytłumaczyć Nao, po prostu znam go. Chociaż raz posłuchaj mnie i proszę cię nie zbliżaj się do niego. Najlepiej... unikaj i uważaj. On jest jednym z tych chłopaków, przed którymi próbuję cię obronić... " !Opowiadanie (aktualnie rozdziały 30-40) jest w trakcie korekty pod względem ortograficznym oraz interpunkcyjnym. Fabuła nie ulega zmianie!

Szesnastoletnia Agnes Ravenwood po śmierci ojca wraca do swojego rodzinnego miasta Seattle. Dziewczyna musi powrócić do szkoły, w której była prześladowana przez innych uczniów. Kiedy przechadza się po lesie zostaje ugryziona przez wilka. Od tamtego momentu dzieją się dziwne i niezrozumiałe rzeczy. Życie nastolatki wywraca się do góry nogami. Czy Agnes odkryję kim jest tak naprawdę ? Czy da radę dochować tajemnicy, która zagraża jej życiu ? I czy dowie się jaki sekret skrywa jej wujek ? Uwaga! Książka jest w trakcie poprawek i korekty, gdyż przygotowuję ją w formie e-booka. Dlatego też proszę o wyrozumiałość. Najwyższe notowanie : #1 przygodowe

Anglia, 1856. Elise straciła wszystko - rodziców, siostrę i nadzieję. Zdesperowana nastolatka postanawia, przebrana za chłopaka, wstąpić do wojska. Przypomnieć sobie nieco o ludzkim nieszczęściu, o tym, że jednak ludzie mogą cierpieć bardziej niż ona. Lecz nigdy nie przypuszczała, że spotka tam starszego brata jej najlepszej przyjaciółki. No i tu zaczynają się kłopoty. (A/N) UWAGA: Jeśli drażnią cię historie miłosne między dwoma facetami, jeśli masz problem z chłopakiem który kwestionuje swoją seksualność, lub jeśli przeszkadzają ci aluzje do jakichkolwiek podobnych tematów, NIE CZYTAJ TEJ KSIĄŻKI - NIE JEST ONA DLA CIEBIE. #1 Historyczne (09/03/2016)

Adolpha Ciris to 15-letnia wilczyca, która jeszcze nie przeszła przemiany. Jej rodzice to szlachetne wilki, są alfami potężnej sfory. Mama to Daciana, ma białe futro jak wszyscy z tego rodu, a ojciec to Conri, biały, dostojny i ogromny wilk przywódca. Rodzice chcą wysłać Adolphę do akademii dla wilków, gdzie pozna sforę i pewnego chłopaka. Czy powiąże ich miłość czy może nienawiść, musicie się przekonać czytając tę książkę.