Bu Hikaye Ateş ile Barutun Hikayesidir... Uçak biletime tekrar bakıp uçağa doğru hızla yürümeye başladım.Ama güçlü bir kol kolumdan sertçe tutup kendine çevirdi.. "Beni bırakıp nereye gidiyorsun.."diye tısladı. "Bak biz olamayız anladın mı?Sen ateşsin ben barut.Bir araya gelemeyiz." Bir araya gelemezdik biz.O ve ben ama biz değil. Valizimi alıp arkamı döneceğim sırada bu sefer kolumdan sertçe kendine çevirip hiç düşünmeden dudağıma yapıştı.Alnını alnıma yasladığında dizlerimin bağını çözecek şeyleri söyledi. "Sönerim ulan.Ben ateş sen barutsan senin için sönerim.Senin için kor olurum.Yine de Ateş ile Barut yan yana gelir."diye haykırdı... Yazar:~Gülçin Baştuğ~ Sevgilerle...

Uras , fark etmeden geleceğini de çizmişti. Ama çizilen geleceğe sürüklenmek biraz zaman alacaktı. Ve Almina , Uras'ın kalbindeki ölümsüz aşkı. Nasıl öleceğimi hiç düşünmemiştim. Ama hiç bir zaman yanarak ölmeyi istemedim. Şimdi bunları düşünmem gerekmiyecekti. Karşımda gördüğüm iki siyah göz . Elinde küçükken oynadığım oyuncağa benzer bir silah . Her şey namlusundan çıkacak bir kurşuna bağlıydı, bu kadar basit miydi ? Alnımın üzerinde duran namlu göz yaşlarımın yüzümden aşağı süzülmesine sebep olmuştu .Tekrar döşemelere baktım . Dizlerimin üzerine çökmüş ölmeyi bekliyordum . O sırada bir siren sesi duyuldu . "Okulu derhal tahliye edin. " Bu sefer farklı bir ses duydum, bu bir silah sesiydi . Sesi duyduğumda acı çekmeden öldüğümü düşünüp sevindim . " Uras ! Geliyorum " diyen Almina'nın sesini duydum . Ardından "Almina ,gidemezsin çok tehlikeli !" Ulaş hocanın sesini de duyduktan sonra istemsiz bir şekilde gözlerimi kapattım . Kulağımın yanına sokuldu ve " Gökyüzü sana maviyken bana neden gri Uras !? " dedi.

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.