-'Bu arada siz kimsiniz?' Sorusu ile zapdetmekte zorlandığım gözyaşlarım usulca intihar ettiler. ' Kusura bakmayın, doktorun söylediğine göre hafızamı kaybetmişim. O yüzden sizi tanıyamadım. Affedin beni. ' diye sürdürdü konuşmasını. Sevdiğim adam beni hatırlamıyordu. Beni tanımıyordu bile. Bütün o güzel anılarımız yok olup gitmişti. Uçurumun kenarında kesişen yollarımızı, birbirimize yolladığımız yüzlerce mektubu, İstanbul'da evine ilk gittiğim günü, Sabiha neneye benimle evlenmek istediğini söylemesini, bana ilk seni seviyorum deyişini, nişanımızı, daha üç gün önce bana aldığı kırmızı gülü, daha iki gün önce benim için aldığı pamuk şekerini, bana dair hiç bir anı kalmamıştı aklında. sevdiğim adam tarafından unutlmuştum. Hiç yaşanmamış bir aşk olarak kalacaktı bizimkisi. Başlayamadan biten, yalnızca benim hatırladığım bir aşk.

Erdem'in Sena'sı... |Müslüman Hanımlar #2|

Mehmed'in güzel Rumeysa'sı... |Müslüman Hanımlar #1|

♡بسم الله الرحمن الرحيم ♡ Kalbimdeki Meysere'ye ithafen...

[Bazen doğru insanı yanlış seversin.] Hüzünlü bir güzellikti adam. Acıyla karılmış; azapla yoğrulmuştu... Ama öyle güzeldi ki, genç kadın biraz daha yaklaştı yatağa. Gözleri kapalı olduğundan göremediği şiir işli bakışlarının bergüzarına sarılıp kahverengi saçlarının alnına dokunuşunu, kaşlarının gözlerini saran kavsini seyretmeye durdu. Rüyası olmak istedi adamın, onu böyle huzura erdiren olmak istedi. Sonra dokunmak istedi yüzünün latif çizgilerine, hayal olmadığını bilmek istedi. Lakin ona avuçlarını süt bardağına bastırmaktan ötesi düşmezdi. Öylece adamı içine yazana kadar seyretti, sonra da yüreği yaralı arkasını dönüp gitti.