''Cesur sevgilim benim '' diye fısıldayan Emre'ye baktığım da çaresizliğini görmek ürpermeme neden oldu. Hıçkırıklarımı durdurmaya çalışarak kendime bir kaç saniye tanıdım ve '' Cesur değilim '' dedim . Gerçekten de cesur değildim ki ben . '' Hayır sen çok cesur ve güçlüsün . Tıpkı adın gibi benim savaşçı Kavin'imsin '' dedi sesi titreyerek. Biliyordum o da benim gibi korkuyordu. Derin bir nefes aldım ve bedenimi aşk ile saran kollardan ayırdım. Bunu ona da yapamazdım. Benimle birlikte yok olmasına izin veremezdim. Arkamı dönüp bir kaç adım atmıştım ki bileğimin birden çekilmesiyle tekrar kendimi Emre'min güvenli kolları arasında buldum. Saçlarıma buseler kondururken yanağıma Emre'nin bir damla göz yaşı döküldü. Ağlıyordu işte o da benim gibi acı çekiyordu. ''Ölmeni istemiyorum '' dedi. ''Ölmek istemiyorum '' dedim. İşte son sözlerimiz bu oldu...

-"Zaten beni kaçırmak istemezsin" dedim yine zorlama bir kahkaha ile.. Bir yandan da gözümü yoldan ayırmıyordum.. Ormanlık bir yola girdiğimizde hava da yavaş yavaş kararıyordu.. İçimin ürpermesine engel olamamıştım.. -"İşimiz çok uzun sürecek mi?" Yan gözle Xander'a bakmayı ihmal etmiyordum ama birden gözlerindeki yumuşaklık yerini kademe kademe anlamlandıramadığım bir sertliğe bırakmıştı.. -"Hayır.. Seninle biraz sohbet edicez o kadar.." Aptala yatmak en iyisiydi.. Ürkmeye başlamıştım ve bunu görsün istemiyordum.. -"Barda da konuşabilirdik.. Bu akşam geliyorum sonuçta.." Yine o salak ve zoraki gülümseme, bu sefer daha histerik ve panik olan ses tonuma eşlik etmek için yüzümdeydi.. -"Çok kalabalık" dedi sanki benimle konuşmuyormuş gibi.. Yolun geri kalanında sesimi çıkarmadım.. Beni öldürecek hali yoktu sonuçta değil mi?