Anneleri tarafından tek tek avlanan pencere kuşu aşık kızlar, yakalanan mektupları yüzünden Anneleri tarafından tokatlanıyorlardı.Mektuplar ise isli kazanlarda kaynatılacak beyaz çamaşırlar için, yakılan ateşlere atılıyordu. Elleri yanmasın diye Anneler odunla karıştırıyorlar çamaşırları, ve aynı günün akşamında kızlar aynı odun ile babaları tarafından dövülüyordu. Mahalle aynı, odun aynı, fakat kızların kalpleri aynı kalamıyordu maalesef.. Her insanın bir hayat hikayesi Vardır. Çok azınında anlatacak kadar cesareti...

"Görmüyor musun, benim sana ihtiyacım var?" "Kimseye ihtiyacın yok." dedim, yüzümü ifadesiz tutmaya çalışıp. Oysa kemiklerini kırarcasına sarılıp akan gözyaşlarından öpmek istiyordum onu. İnsanın kanını titreten çaresizlik böyle bir şeydi işte; ona söyleyecek o kadar çok şeyin varken tek kelime bile edememekti. "Var." dedi. "Herkesin, elinden tutacak birine ihtiyacı var. Ben sana tutundum Ural." "Elini bırakalı çok oldu." gözlerinden akan yaşlar kalbime damlıyordu, bilmiyordu. Bu cümlenin en çok beni yaraladığını, en çok beni mahvettiğini bilmiyordu. Gözlerine bakarken nasıl bir acı çektiğimi, karşımda olmasına rağmen ona dokunamamamın parmak uçlarımı nasıl uyuşturduğunu bilmiyordu. Bana gülümserken aldığım nefeslerin şimdi ağlarken canımı aldığını bilmiyordu. İçinde tonlarca hayal kırıklığı yer edinmiş, yağmur yüklü gözlerine baktım son defa. Boğazıma oturan yumruyla nefesim kesilirken acı acı gülümsedim ve kendimden nefret etmemi sağlayacak o cümle döküldü ağzımdan. "Bizim hikayemiz çoktan bitti." *** Uyuşturucu bağımlısı, hayata tutunmak için var olan nedenleri tek tek yok olmuş bir gencin, hayattan vazgeçtiği anda karşısına çıkan tesadüflerle içindeki umut tohumlarının filizlenmesinin ve yeniden içten bir şekilde gülebilmesinin hikayesi... Fakat sonlar, hep istediğimiz gibi bitmez. Zamansız gelen mutluluk, yanında acıdan başka bir şey getirmez... 5.7.19'

uzaktan sev dedi üstadım uzaktan sevki Aşkın imana dönüşsün.

Roman değildik belki ama şiir olmak da güzeldi.

Kitaplardan sözler Efenim...

Bilinmeyen numaradan gelen "Ekmek al" mesajı ile ekmek almaya giden Yağmur hikayenin sonrasında nelerle karşılaşıyor? Mesajı atan kim? Tanıdık biri mi? Yoksa hayatına ilk defa mı girecek? Ya onu kandıran biriyse? Ya da aşık olacağı adam?

Mührüvekil hikayemden sonra çok fazla olumlu yorumlar aldım. Özellikle devam etmemi, yazmamı ve başka hikayeler yayımlamamı isteyen arkadaşlar oldu. Bu olumlu dönüşleriniz için hepinize teşekkür ederim. Sıkıntılı bir dönemden geçtiğim bir süreç yaşıyorum ama burada ki isteklerinize de kayıtsız kalamadığım için "Cin Günlükleri" başlığı altında yazdığım birbirinden bağımsız küçük öykücükler paylaşmaya çalışacağım. Umarım bunları da beğenirsiniz. -İbrahim Hakkı Öztürk-

Kavga ettikten bir kaç saat sonra sevgilinizin öldüğünü duysaydınız?

İnsanın kaderi gerçekten de elinde miydi? İnsan kendi kaderini kendi mi seçerdi? Peki bizim için neden öyle olmamıştı? Kaderimiz başkalarının elinde oyuncak olurken biz kendi kaderimiz bizim elimizde diyebilir miydik? Diyemezdik, diyemedik de zaten! Çünkü bizim kaderimiz hiçbir zaman bizim elimizde olmamıştı. O, hep başkalarının elinde tuttuğu ipti ve ipin diğer ucundan biz başkasının elinde birer kukla gibi oynatılmıştık. Bunca yıldır kaderimiz başkasının elinde şekillenmiş, kaderimizin yollarını hep o başkası seçmişti. Gerçekleri bilmeden, birbirimizi görmeden ayrı hayatlarda gösterimizi sergilemiştik. Aşk ise bizi koparmayan tek bağdı. Gerçek bildiğiniz şeyler bazen sadece sizin gerçeğinizdir. Asıl olan çok başkadır ve gerçeğin takendisidir! Bunu öğrenmek için de yaşayıp görmek gerekir. Ve bu hikayede yaşanması gereken her şey yaşanacak, bizim için kader baştan yazılacaktı... Bu, asi bir kadın ve orman gözlü bir adamın hikayesidir... ******************************************* İlk kitabım Sessiz Gelin' in ikinci serisi olan Avşin & Cihan 'ın hikayesidir. Kitap tamamen ilk seriden bağımsızdır. Başlangıç tarihi: 21. 08. 2018 Bitiş tarihi: 30.10. 2020

Sessizliğe haps olmuştu kadının ruhu ve o, kadının sessizliğine bile ölen, ruhunu sevdasıyla iyileştiren bir adamdı. Fakat aşka giden yol dikenliydi, ayaklar kan revan içinde kalmıştı, yol uzundu ama yürek yine de pes etmiyordu. Aşk, kadının adıyla, adamın dudaklarının arasından kalpten bir sesle dile geldi. "Arya 'm," dedi adam. Sanki kadının adını söylerken bile tüm aşkını haykırır gibiydi. "Sessizliğine öldüğüm kadın," diye devam etti. ...................... Başlangıç tarihi: 07. 07.2017