Gözlerimi yumduğum sırada karşımda beliren karakterler ve hayatlar bana o anı yaşamıştı. Kimdi bilmiyorum ama bana O yazmamı söylemişti. Siyah gözler kirli sakallar... Gerçek gibiydi. Ben onun için yazıyorum .. Hayalim yok iken karşıma rüyada olsa çıkan O kişi için... Bir rüya beni en fazla nereye kadar yükseltir ki..? Başkasının hayalini kendi hayalimmiş gibi kavramak var birde.. Umarım her bölümde hissettiğim duyguları size ulaştırabilirim... *** Genç kız uzun ince parmakları ile dokundu aynada ki yansımasına. Gözleri buğulanırken kayboldu aynada ki yansıma ve usulca fisıldadı. "Ama sen ben olmazsın... Sen O sun... Ve çok güzelsin..." Gözlerinde ki yaşlar usulca akarken yanaklarından görüş alanında ki aynada bir sima daha oluşmuştu. Bu sima önce hayatını mahveden sonra ise tüm hayatı olan O kişiye aitti. Kaşları çatık ve buzdan soğuk sesiyle konuştu. "Sen asla O olamazsın.. Kendini O sanma sakın!" Adamın sözleri hançer gibi saplanırken kızın kalbine kız gözlerini yumdu. Zaten O olmak istemiyordu. Onu bu hale getiren duygudan yoksun olan bu adamdı! Kız tam ağzını açmıştı ki içeri giren küçük kız şaşkınlık içinde Ona baktı.... Ve minik kollarını açarak Ona doğru koştu. Babası kızının neden böyle bir şey yaptığına şaşırırken. Kızının ağzından çıkan kelime Onu beyninden sarstı. "ANNE!.."

Her şey insan oğluna Feda iken Insan oğlu kendine Cefa olmuştur "Imkansızlıkları yaşamak mıdır sevmek, Yoksa severken imkansız mıdır yaşayabilmek? Zor mudur gözlerine bakarken sevgiyi görmek Yoksa sevgi midir gözlerindeki tek gerçek? Kolay mıdır vazgeçip gitmek, Yoksa gitmekten vazgeçip, sevmek mi gerek ? Ben cevap veremedim ? Sen? Birbirlerini gerçekten çok sevdiler ve söz verdiler asla almayacaklardı o kelimeyi ağızlarına ama adam mecbur kaldı " ayrılalım "kadın gitmek zorunda kaldı... "Ben bir ölüyüm" adamın söyleyip durduğu bu kelime onların sonu oldu dur bir dakika belkide sonun başlangıcı...