"Mutluluğu sende bulan senindir, ötesi misafir..." "Yetime mi yetiyor lan gücünüz? Ben de Poyrazoğlu'ysam, ya ben kazıyacağım sizi bu dünyadan, ya da siz beni!" ****** "Bakmayacak mısın bana? Görmeyecek misin beni? Nasıl yandığımı... Pervanelerinde kanatlarımı nasıl tutuşturduğumu görmeyecek misin?"

Wattys 2019 Yeni Yetişkin kategorisi kazananı Dünyanın tüm yükünü bile isteye omuzlanmış bir adam, aşkı birinci elden yaşamayı reddeden bir kızla tanıştığında; hayatları bir daha asla eskisi gibi olmayacaktı. *** Daha önce, hayal kırıklıklarımın ölüme sebebiyet verebilecek kadar ağır yaralanmalara yol açabileceğini hiç aklımdan geçirmemiştim. Ben düşerdim, hiç sızlanmadan dizlerime kendim üfler, üzerimdeki tozu silker, başım eskisinden daha dik yoluma devam ederdim. Ama atladığım bir nokta vardı. İnsan beyni pimpirikli bir ev hanımı gibiydi. Çekmecelerine sadece yıkanmış, ütülenmiş, mis gibi kokan anıları yerleştirirdi. Kötü anılar, odanın en karanlık ve gözden en uzak köşesinde çürürken kesif bir koku yayardı etrafa. Tam da şimdi anlıyordum. Gözlerinin rengi tanıdıktı. Gözlerinden geçen duygu şeridindeyse daha önce şahit olmadığım bir şeyler vardı. Ve ben bugün, burada, seneler önce yanlış kaynayan kemiğimi düzeltebilmek adına aynı yerden, yeniden kıracaktım. *** Hikayenin Başlangıç Tarihi: 23.06.2017 Hikayenin tüm hakları saklıdır ve copyrighted.com tarafından korunmaktadır.

Güzel ama bir yandan da yaman olan köylü güzeli Esma' nın evinin kapısı görücülerden aşınmıştır. Görücüye gelen beyoğulları ya ipsiz sapsız ya da çapkınıdırlar. Esma ardını dönüp bakmaz onlara. Ailesi de zaten kızlarını verme taraftarı değildirler. Ama sevda seline kapılan Esma acaba gönlüne duvar örecek mi yoksa o sele kapılıp gidecek mi? **** Arkasını dönünce korktu bir an genç kız. Biliyordu arkasında olduğunu nasıl bilmezdi görmüştü çünkü kaç gece kendini uyutmayan o gözleri. Ama yine de kim olduğunu neci olduğunu bilmezdi geçmek istedi ama genç adam izin vermedi. Sinirli olduğunu düşündüğü yüz ifadesiyle sordu. "Sen de kimsin önümde ne durursun çekilsene." Güldü genç adam, Esma duraksadı bu kadar güzel güleceğini bilseydi daha önce söylerdi bunları. Sahi adam neye gülmüştü ki. "Bir bakışınla ardında bırakıp gittiğin bir adamım diyelim. Gözlerin gözlerime değmedi de kalbime değdi diyelim. İlk gördüğü andan sana vurulan bir garip diyelim." Duraksadı genç kız ama eğer biri görürse laf söz olur diye düşündü. Uzaktan gelenleri görünce panikleyerek evin yoluna doğru koştu. Yine arkasında bırakmıştı o kara gözleri.

"Şimdi seninle bir anlaşma yapacağız," dedim gözlerimi nefret ettiğim adamdan ayırmadan. Gözlerine baktığımda hissettiğim tek şey, benden çaldıklarıydı. Benden düşlerimi, hayallerimi, umutlarımı ve anne olma şansımı çalmıştı. Öyleyse bende onun hayatını çalacaktım... Kafası karışmış gibi "Ne anlaşması?" diye sordu. "Madem yumurta hücrelerimi çaldın ve benim çocuğumla sevgili karına taşıyıcı annelik yaptırdın, öyleyse yeni kuralları ben yazacağım." "Ne diyorsun sen? Ne saçmalıyorsun?" "Çocuğumu ben doğuramayacak olabilirim ama olması gerektiği gibi herkes benim çocuğum diye bilecek. Gerçekleri sadece ikimiz bileceğiz."

Her masalın sonunda yakışıklı prens ve güzel prenses mutlu sona ulaşır, sonsuza dek mutlu yaşarlardı... Peki gerçekte iki mükemmel bir araya gelirse ne olurdu? Onlar için de bir mutlu son var mıydı? Agah Ali Erdemli, ailesinin güzel yuvası bir kadın için bozulduğunda ve babası annesini terk edip o kadınla evlendiğinde o kadından da, o kadının kızından da uzunca bir süre nefret etmişti... ta ki, kızın adı gibi her tarafa ışık saçan bir güzellik olduğunu fark edene dek. Işık Saçan için ise her şey çok farklıydı. Daha küçük bir çocukken bildiği, tanıdığı mahallesinden ayrılıp yüksek sosyetenin ortasına, ondan nefret eden insanların arasına düşmüştü. Agah Ali'yi gördüğü anda adama vurulmuş, bu çocukça hoşlantı yıllar geçtikçe ikisi için de güçlü bir tutkuya dönüşmüştü. Agah Ali, Işık'a aşık olmuş ama kadının manken olmasından da, annesinden de hep nefret etmişti.. Işık ise Agah Ali'nin otoriter tavrından ve adamın ait olduğu, kendisinin hiçbir zaman ait hissedemediği o hayattan.. Ama ya günün birinde, hoşlanmadıkları hayat tarzlarını birleştirmek zorunda kalırlarsa?

"Unutma fırtınam," Dedi kolumdan tutup beni kendine çekerken. Dengemi kaybedip yere düşmemek için onun omuzlarına tutundum. Denizhan, elini belime yasladı. Başımı kaldırıp onun esen rüzgardan dolayı hareketlenen siyah saçlarına ardından da buz mavisi gözlerine baktım. Yüzünü yüzüme yaklaştırdığında hissettiğim sıcak nefesiyle yutkundum. "Kalbin değil , aklın alışır." Kartlar dağıtılıyor ve Oyun başlıyor... Yayınlanma tarihi-(01.12.20) (Kitap her şeyiyle beraber -kurgu, olaylar, karakterler vs- her biri Mavili Yazar'a aittir. Çalınması, esinlenilmesi, kopyalanması durumunda direkt olarak yasal işlem başlatılır.)

"Arzumu bir kez daha yinelemeyeceğim Selma. Şimdi dışarı çık ve görevinin başına dön." Buzdan katı soğuk sesi iliklerime kadar üşütürken iç çekip ayağa kalktım. Adımı genelde sabrının sınırına geldiğim vakitler zikrederdi. Onu kararından döndüremeyeceğimi zaten biliyordum o halde geriye tek bir çözüm kalıyordu. "O vakit izniniz olursa ben de size eşlik edeceğim." Masasının üzerinde ki tütün kutusuyla ilgilenirken içimi ürperten kaba bir kahkaha attı. "Tüfeğim hedef şaşar, av olarak yüreğini parçalarsa olacaklardan mesul değilim bilesin." Bilmiyordu ki yüreğimi daha ilk bakışında avlamıştı. 05.02.2019 TÜM HAKLARI SAKLIDIR.

"Ve unutma Zümrüt; tüm çiçekler yavaş yavaş, kırmızı güller çabuk solar." *** 1980 yılının Mayıs ayında, Dilektaşı Mahallesi'ndeki aylardır boş olan daireye genç bir adam taşındı. Tek başınaydı, bir karısı veya çocukları yoktu. Kimseyle konuşmazdı ve soğuk çehresi, tenindeki yanığa benzer farklı renkte izleri, şüpheli hareketleri nedeniyle kimsenin de onunla konuşmaya niyeti pek yoktu. Mahalleli, bu suskun ve gizemli adamın dönemin şartlarını da göz önünde bulundurarak bir Amerikan ajanı olduğuna karar vermişti ve adama kendi aralarında 'Dilsiz Ajan' diye sesleniyorlardı. Zümrüt Ayten Özsoy ise henüz yirmisine yeni basmıştı. Altı çocuklu bir ailenin ikinci çocuğuydu. Hayat hakkında bilgisi bu aileyle ve bu mahalleyle sınırlıydı. Liseyi yarıda bırakmak zorunda kalmıştı, hayata en büyük kızgınlığı da buydu. Hayallerini baltalayan şey yoksulluk ve yoksulluğunun sebebi ise başlarındaki sorumsuz babalarıydı. Çoğunlukla bu kalabalık mahallenin cıvıltısında ömrünün çürüyeceğini ve ailesine rağmen yapayalnız öleceğini düşünürdü. Onun için hayat, ışıltılı bir oyun sahnesiydi ve bu sahne, akşam babası eve geldikten sonra perdelerini kapatarak karanlığa bürünürdü. Ve bir gün Dilsiz Ajan nihayet konuştu. Zümrüt Ayten Özsoy ise hayallerine çok yakın olduğunun henüz farkında değildi. (30.03.2021)

Baran sinirle saçlarını karıştırmıştı. Nasıl olurda düğünden bir hafta önce evleneceği kadının kaçmasına izin verebilmişti? ''Şimdi ne yapacağız Baran?'' Ali sorduğunda bu sorunun cevabı Baran'da olmadığı için bağırmıştı. ''Nereden bilebilirim?!'' Ali ve Baran kavga ederken kapı hızla açılmış ve dikkatler o tarafa çekilmişti. ''Onu buldum!'' Kapıda heyecanla elinde telefonla duran Egemen hızla Baran'ın yanına gitmiş ve telefonu ona doğru uzatmıştı. ''İşte burada.'' Baran telefonun ekranına bakarken sinsice sırıtmıştı. ''Benden kaçabileceğini mi sanmıştın küçük hanım?'' Baran rahatlıkla arkasına yaslanırken fark edemediği bir şey vardı. Kamera kayıtlarında gördüğü kişi yakında evleneceği kişi değil, sadece ona çok benzeyen birisiydi... ------- Arkadaşlar bölümler yeniden düzenleniyor. 2016 da yazdığım yazı betimlemelerinin neredeyse hepsini değiştiriyorum. Bu yüzden okurken kafanız karışabilir. Tavsiyem düzeltildikten sonra okumanız. Bu yüzden önce Secret Crush isimli kitabıma başlayabilirsiniz. Teşekkürler 🙏🏻 Düzenlemeye Başlama Tarihi: 30.01.2023 Tahmini Düzenlemeyi Bitirme Tarihi: ??.02.2023

☚ +18 (Yetişkin içerik)☛ 'Seninle sürekli sevişmeyi hayal etmem beni arsız kılar mı?' diye sordu. Teninden yükselen parfüm kokusu burada ki havasızlıktan daha çok nefesimi keserken, elimi erkekliğine atıp, 'Tıpkı seni içimde istediğim gibiyse buna arsızlık denmez. Buna şehvet denir.' dedikten sonra parmak uçlarımı erkekliğine sardım. Gözlerinde milim oynama olmazken pes etmek yerine ellerimi hareket ettirdim. Hızlanan hareketlerimle göğüslerimi bırakıp, 'O zaman ait olduğu yere girsin.' Beklenen an yaklaşırken çürümüş kan kokan pijamam yırtıldı. Kadınlığım gözler önüne serilirken, 'O kadar güzel ve parlak ki.' deyip tek parmağını kadınlığımda gezdirmeye başladı. 'Çok dar. Sıcacık. Islatalım biraz.' Dudaklarının arasında biriktirdiği tükürüğünü kadınlığıma atıp erkekliğini tuttu. Duvarlarımda yanma hissiyle parmaklarımı sıkarken erkekliğinin tamamını rahmimle buluşturdu. Kasılan kadınlığımla derin inleme firar ederken tıpkı onun gibi çığlık atarak inledim. Göz bebeklerinde ki titremeyi görünce derin nefes alıp, daha fazla etkilenmesi için kalçasına bacağımı sardım. Attığı her darbeye attığım inlemeyle lanetli gözleri kapandı. İnlemesi dudaklarından firar ederken dudaklarıma bir tebessüm yerleşti. Bir erkeğin en savunmasız olduğu andı bu. Hızla elimi yatağın köşesine sakladığım demir parçasına attım. Parmak uçlarım onu sıkıca sararken derin nefes alıp elimi kaldırdım. Günlerce duvar dibinde ucunu sivrileştirdiğim demir parçasına tüm gücümü verdim. Parmak boğumlarımda ki kasılmayla elimi hızla tenine bastırdım. Demir parça tenini delerken, kadınlığımın duvarları menisiyle kirlendi. Karanlığın bitme vakti gelmişti. Bunu Han ve Asuhan başarmıştı... *** Kapak tasarımı için Şehri Alem'e sonsuz teşekkür ederim. ***