Lina Kara, babasıyla ettiği kavga sonucu babasını kendi kafasına sıktığı bir kurşunla kaybeder. Bu kayıp kendisinden de birçok şey götürür. Borçlar ve vicdan azabı arasında sıkışırken zaman pek iyi davranmaz ona. On ay kadar sonra eski halinden eser yoktur artık. Hissizleşmiş ve yaşama olan hevesini kaybetmiştir. Kendisini bazı insanlar böyle yaşar diye teselli ederek annesi ve kız kardeşi için yaşamaya devam eder. Sıradan bir gün çalıştığı çiçekçiye gelen gizemli bir adamın ricası üzerine bir çiçek teslimatına çıkar. Ölüm anlamına gelen çiçekleri teslim ettiği adamın babasının otopsisini yapan adli tıp uzmanı olduğunu ertesi gün savcılıktan gelen bir telefonla babası hakkında sarsıcı gerçekle öğrenir. Adli Tıp Uzmanı Aral Çakırca'ya götürdüğü ölüm çiçeklerinin ikisi için olduğunu anlar. Babasının peşindeki birtakım organizasyon üyeleri, Lina'nın, Kadir Kara'ya gidecek olan anahtar olduğuna eminken Lina bunun ne demek olduğuna başta anlamasa da zamanla yaşananlar anlam kazanmaya başlar. Bilmediklerinin bildiklerinden fazla olduğunu Aral Çakırca ve Savcı Yiğit Atalay'la bu olayı çözmeye çalışırken keşfeder ve ailesinin kendisinden sakladığı sırlarla bir bir yüzleşmeye başlar. Saklanırım göz önünde. Gelir geçer önümden. Ben görünmez değilim. Hiçe sayar beni gözünde... Bu bir bilmece... Söyle bana Lily... cevap ne?

Babasının hırslı bir savcı olması nedeniyle sürekli tehlike altında olan Gül ve annesi, annesinin babasından boşanmasıyla tehlikeden uzakta İzmir'de yaşamaya başlar. Bir gün annesi, babası ve Gül bir parkta otururken saldırıya uğrarlar ve babası onları korumaya çalışırken o saldırıda ölür. Babasının ölümüyle Gül iyice içine kapanır ve yalnızlaşır. Gül'ün, babası gibi bir savcı olmak ve Ankara'ya taşınmak istemesiyle annesi ile arası açılır. Kötü bir babaya ama iyi bir anneye sahip olan Arman, henüz lise çağındayken annesi için babasını öldürmesiyle arkadaşı Kartal ile ıslahevine düşerler. Annesinin de aynı gece ölmesiyle Arman bir başına kalır, amaçsız bir halde, oradan oraya, suçtan suça savrulur. Islaheviyle hapishaneyi ayıran tellerin ardından tanıştığı Yeraltı'nın lideri Fatih, Arman ve Kartal'ı yanına alır. Fatih'in ölümüyle Yeraltı'nın yeni lideri genç yaşında Arman olur. Arman'ın tek amacı Yeraltı'ndaki yasadışı işleri yürütmek olur. Yine işlediği bir suçtan dolayı emniyete alınan Arman, oturduğu emniyetin koridorunda olacaklardan habersiz nezarete atılmayı bekliyordur. O dakikalarda tam karşısına yorgun ve dalgın bir şekilde oturan Gül ise annesiyle beraber emniyet müdürünün taziye dileklerini dinliyordur. Daha ilk saniyede Arman'ın dikkatini çeken Gül, Arman'ın kalbine işlemiş ve onu kendine esir etmiştir. Mesafelere ve yıllardır karşılıksız duyduğu sevdaya rağmen Arman, o günden beridir Gül'den vazgeçmez. Yeraltı'nın lideri olmanın verdiği güç ve tehlikeyle Gül'ün yanına yaklaşamaz. Gül'ü ondan habersiz izler ve gün geçtikçe onu kalbinde büyütür. Ama bir gün düşmanlarından birinin Gül'ü öğrenmesiyle beraber Arman'ın tek zaafı herkes tarafından öğrenilir ve Arman'a karşı kullanılmaya çalışılır. Bu riski göze almayan Arman, Gül'ü yanına alır.

İki farklı mafyanın oğlu sana aşık olursa? Okul kapısından içeri girerken Ada, aslında bir okula değil; bir savaşa adım attığını bilmiyordu. Burada dersler değil, taraflar öğretilirdi. Ve tarafsız kalanlar... ya yok sayılır ya da silinirdi. Siyahlar vardı. Beyazlar vardı. Ve gri kalmaya çalışanlar... en hızlı kaybedenlerdi. İlk bakışta sadece bir okuldu burası. Ama ikinci bakışta, her koridor bir sınırdı. Her fısıltı bir tehdit. Her kahkaha bir uyarı. Ada bunu ikinci gün anladı. Çünkü ensesinde hissettiği şey zorbalık değildi. Bir düzenin nefesiydi. Ve o düzenin bir de karanlığı vardı: HAKO. Kimsenin yüksek sesle söylemediği, ama herkesin sustuğu o isim... Karanlığın içinden yürüyen bir hayalet gibiydi. Görülmezdi ama her şeyi görürdü. Ada artık sadece yeni bir öğrenci değildi. Yanlış yerde doğmuş bir ihtimaldi. Ve bu ihtimal, çoktan iki düşman dünyanın dikkatini çekmişti. Siyahların varisi... Timur. Beyazların varisi... Beyazıd. İkisi de Ada'ya baktığında aynı şeyi gördü: Kaybedilirse savaş çıkaracak bir zafer. Ama Ada'nın bilmediği şey şuydu: Aşk burada bir duygu değil, bir silahtı. Ve bir kalbin seçimi... Bir imparatorluğun çöküşü demekti. Gerilim #1 Romantizm #1 08.08.2025 Aksiyon #1 Zorba #1 Dövüş #1 09.08.2025 Okul #1 Çete #1 21.08.2025 Dikkat: Şiddet, cinsel öğeler ve küfür içerebilir. Bütün haklar saklıdır. Bölümler çok uzun değildir. 04.08.2025

Fenrir. Kıyameti getiren o. Ceplerimde çakıllar, Yolumu keser, ayaklarıma takılırlar. Bağıma bülbül konar mıydı? Sendele artık, koşma. Ellerinde şefkat, bileğinde güç, Sıkıca sarılmışsın deli bozuk. Onun kanadının gölgesi şeytan, Su gibi yılları ondan çalan.

Bir kalbe, beyin ve kalp arasındaki o savaşı çıkaracak kişi geldiyse yandınız demektirdi benim lügatımda. Benim savaşım ne zaman başlamıştı bilmiyordum ama o savaş bir kere çıkmıştı bunu çok iyi biliyordum. Savaş. Adı gibi kalbime de savaşı getiren o adamdı. Beni tarumar eden o adamdı. Sevdiğim adamdı. *** Kapağımızın tasarımcısı dreammsolider'dir. İnstagramdan ulaşabilirsinizz.

Hukuk - Polisiye

Kumru Yüce genç yaşta annesini kaybetmesi ile hayatını sadece dansa ve sesini sahnelerde duyurabilmeye adamıştır. Tozpembe bir hayatı olan Kumru gençliğinin baharında elde etmek istediği her şeyin sahibi olurken bir anda kendini karşı konulamaz bir felaketin ortasında bulur. Dans stüdyosunda yalnız başına dans ederken tanımadığı bir adam tarafından omuzlarından ve karnından vurulan Kumru artık hayata bambaşka gözler ile bakmaya başlar. Hem koruması olan hem de yıllardır gizli bir ilişki yaşadığı Alex o gün ona yardım etmeyince kartlar yeniden dağıtılır. Kumru'nun hiç sevmediği, fakat babasının en çok güvendiği adam koruması olduğunda beraber başka bir ülkeye kaçarlar. Savaş Avcı Kumru Yüce'ye karşı ilk günden derin duygular beslerken, karşısındaki kadının hissettiği tek şey nefretti. Ama bilmiyordu ki acısının büyüklüğü değişse de yanındaki adam hiç değişmeyecekti. 🔐

Bir gece sokakta Ahmet tarafından bulunan Biricik o gece evlatlık edinilir. Yıllarca beraber yaşadığı ailesi bir kaza sonucu öldüğünde abisiyle yalnız kalır ve hayatın acı darbelerini bir bir yemeye başlar.

(+18) Namluyu adamın sırtına, kürek kemiklerinin arasına yasladım. "Ben olsam kıpırdamazdım." Adam kıpırdamadı ve açıkçası bu, beklediğim tepki değildi. Sırtındaki kasların namlunun değdiği yerde çok hafif gerildiğini hissettim ama bunun dışında hiçbir şey olmadı. Bu sakinlik içimdeki bütün alarm zillerini aynı anda çaldırdı. Normal biri değildi ve bunu daha yüzünü görmeden anlamıştım. Silahı biraz daha bastırdım. "Ellerini yavaşça kaldır." Birkaç saniye boyunca durdu ve sonra elleri, telaşsız bir itaatle iki yanından yükseldi. Gözlerim bir an kızın yüzüne kaydı. Karanlık hala yüzünü yutuyordu ama gözlerinin bende olduğunu hissedebiliyordum. "Git." dedim ama kıpırdamadı. Korkmuş olmalıydı. Onu çözebilmek için sesimi yükselttim ve tekrarladım. "Git dedim!" Kız bir saniye daha bekledi ve sonra hızla yanımdan geçti. Omzundaki ceket savruldu ve birkaç adım sonra koşmaya başladı. Adım sesleri tamamen kaybolduğunda konuştum. "Ben söylemeden kıpırdarsan ateş ederim." Sesim o kadar sakindi ki, bir an bunun gerçekten benden çıktığına inanmakta zorlandım. Adamın elleri hala havadayken yavaşça nefes aldı ve sonrasında... Sesini duydum. "Eğer ateş edersen, aradığın cevapları bulamazsın."