Yağmurda yürürken ağlayarak avunmayı bilir misin? Gözlerinden dökülen yaşları siler her su damlası. Serindir nefesi ,dokunuşu... Ağladığını akan gözyaşının kirpiklerine ve yanaklarına bıraktığı ılık sıcaklıktan anlarsın. Ne kadar damla düştüğünün önemi kalmaz o saniyelerde. Göz kapaklarını kapayıp açtığında değenir incilerinin yakarışları. Bir an ağladığın için kendine kızar ve artık kızdıkların için ağlamaya devam edersin. Bir kenara oturmak geçer içinden. Saatlerce hıçkırıklara boğulabilmek için. Buna ihtiyacın olduğu için. Kimse geçmesin o sokaktan, o yoldan ! Tek bir adım atan olmasın. Tek bir konuşan , ne oldu diye soran , arayan... Kimse olmasın. Bacaklarını kollarına sararak alnını dizine yaslayabileceğin bir köşe bulabilmek... Aslında tek istediğin unutulmaktır. Senin unutamadıklarına inat unutulmak...!

On altı yaşımda öldüm ben.Yaşarken adeta bir ölüye döndüm , hayallerim düştü yanaklarımdan.Düşünemedim hiç bir şeyi.Daha doğrusu düşünmeye gerek duymadım.Ve bir gece sabaha devrolurken öğrenmiştim ; Ben bir vampirdim. Kirli sayfalarım silinecekti ve temiz bir sayfaya yol açacaktım .İstemiyordum.Normal bir yaşantım varken aksiyona ne gerek vardı ki ?Ama kabullenmem ve üstesinden gelmem lazımdı.Hayal kurmayı bırakıp gerçek yaşantıya dönmüştüm.Yada dönecektim , ama bu hiç kolay değildi.Unutturmam lazımdı artık , beynime kazınmış kötü anıları.Geçmişimiz her ne kadar silinse de gelecekte gelecekti tekrar karşımıza.Ve tekrar silmeye gücümüz olmayacaktı.Ama ben bunu başarmak zorundaydım,her ne kadar kötü şeyler yaşayacak olsam da dik durup üstesinden gelmem lazımdı.Ve yapacaktım bunu.Hava yavaş yavaş aydınlamaya başlıyordu.Ay yok oluyor ve güneş doğuyordu.Birlikte asla duramazlardı.Güneş batarken ay yerini alıyordu , ay batarken ise güneş.Bende kendim gibileriyle birlikte olabilirdim normal insanlarla değil. Her şeyin bir düzeni vardı .Normal insanlar varken benim gibiler onların yanında yaşayamazdı. Ve ben bu düzeni öğrenene kadar kendim gibi olanlarla kalacaktım.