-DÜZENLENİYOR-

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

annesini kısa bir süre önce kaybeden Alya halasının yanına taşınır. yeni okul yeni insanlar ve yeni bir hayat. Alya sürekli karşılaştığı biri tarafından kaçırılıp gözü önünde adam öldürülür. Alya polise gider ama Kaya'ya kimse bir şey yapamaz

Simay ne kadar güzel olsa da bir o kadar da tehlikeli Neden mi? o gerçek anlamda erkek gibi bir kız. Futbol oynamayı sever,Pembe renk mi bunu duymamış olayım tabi ki de nefret eder. Sizde 3 erkeğin arasında büyüseydiniz eminim ki Simay gibi olurdunuz. Bu 3 erkek kim mi? Simay'ın tek güvendiği arkadaşları. 8 yaşından beri ayrılmayan dörtlünün maceralarını anlatıyor bizim kitabımız. Kimi zaman gülüp,Kimi zaman sinirlenecek belki de kimi zaman üzüleceksin. Öyleyse okumaya hazır mısın?

Tek bir lambanın aydınlattığı odada gezdirdiğim yaşlı gözlerimi karşımdaki insanlara çevirdim. Ben bunları yaşamak için ne yapmıştım bilmiyordum. Henüz yaşım 12'ydi. Benim yaşıtımdakiler alacağı notları, derslerini, oynayacağı oyunları düşünürken ben ailemi bulmaya çalışıyordum ama her taraf karanlıktı. Sonucum:Koca bir boşluk. Bakışlarımı karşımda oturan abime çevirdim. Onu tanıyordum. Birbirimizle bağı olmayan iki insanken kardeş olduğumuzu öğrenmiştik. Onlar benim öldüğümü sanıyorlardı. Ölmemiştim, karşılarındaydım. Sonunda annem ve babamı gördüğümde başımı iki yana salladım. Bana yalan söylemişlerdi.Bütün her şeyi bilmelerine rağmen saklamışlardı. Bunu haketmemiştim. Oturduğum yerden kalkıp abimin yanına ilerledim. Bu aileden bir tek onu kabullenmiştim. Onu tanıdığım için en çok güvendiğim ve alıştığım kişi de o olmuştu. Yanına oturup minik kollarımı boynuna sardım. Güçlü kollar belimi sararken fısıltı gibi çıktı o sözcük ağzımdan;"Abim."

Hisler ,düşünceler ,acılar yaşayan bedenler, ölü ruhlar .Karanlık onu çağırıyordu.beyazdı oysaki , siyaha alışır mıydı? Belki de hep siyahtı. beyaz siyahı yenemezdi.siyaha Karışabilirdi ancak.o bu masalda başlamadan kaybetmişti ya da yeni kazanmaya başlamıştı ...