Annesinin katilini bulmak için patronuyla anlaşan genç gazeteci, aldığı gizli görev üzerine bir boksörün hayatını gizlice sızdırmaya başlar. Fakat bilmediği bir şey vardır; hayatını gizlice işgal edeceği boksör, herkesin korkulu rüyası haline gelen ve daha evvel hiçbir yenilgisi olmayan Cengiz Ertekin'den başkası değildir. Kollarını bana doladı, bir an bile sorgulamadan bana sarıldığında "Kim ağlattı seni?" diye sordu sert sesiyle. Geriye çekildi, yüzüme baktığında öylesine sertti ki bakışları, bir an için ben bile korktum. "Sana ne demiştim hatırlıyor musun?" diye soludu. Yutkundum, ellerini yanaklarıma yerleştirip parmaklarıyla gözyaşlarımı sildi. "İlk ve son demiştim, bir kez daha seni ağlarken görürsem tek ağlayanın sen olmayacağını söylemiştim." Bir şey yapacaktı, hiç iyi şeyler yapacak gibi durmuyordu. "Cengiz," dedim. "Nur," dediğinde ise kaskatı kesildim. Kulağım uğuldadı, kafamdan aşağıya kaynar su dökülmüş gibi hissediyordum. O ise çok rahattı, yüzüme doğru eğilerek "Bana engel olma," dedi. "İstesen de olamazsın artık çünkü senin gözyaşlarını akıtanın bizzat ben kanını akıtırım." ⚠️ Yetişkin okurlar içindir.

" Beni buradan çıkar lütfen." dedim fısıltıyla. Beni duyar duymaz, anlaşılmaması için yalancı bir gülümseme taktı yüzüne. "Ah, buradan sonra bende sana uğrayacaktım. Ne güzel oldu karşılaşmamız" dedi. Bir yandan da koluma girip beni belli ettirmeden çıkışa doğru götürüyordu. " Bakıyor mu ?"dedim üzgün sesimle. Hemen anlamıştı kimden bahsettiğimi. Kafasını etrafa bakar gibi kaldırarak tekrar bana döndü. " Evet bakıyor. Ama baya üzgün bakıyor. Bir şey mi oldu?" dedi merakla. Üzgünmüş, eski sevgilisi yanında, salak karısı evde neye üzülüyorsa. Sonunda çıkmıştık oradan. Uzaklaşır uzaklaşmaz kendimi sıkmayı bırakmıştım. Tutsak ettiğim ne kadar yaş varsa özgürlüğüne kavuşmuştu sonunda. Yanımda beni nasıl teselli edeceğini bilemeyen arkadaşım, perişan halimi izliyordu. Ayakta duramayan bedenimi taşın üzerine oturtup ellerimi tuttu. " Ne oldu anlat hadi " Nasıl anlatacaktım ki? Ağlamaya devam ederek kafamı iki yana salladım. Konuşmak istemediğimi anlasa da anlattırmadan bırakmazdı beni. Ellerimde ki elinden birini yüzüme getirerek göz yaşlarımı sildi. " Anlat güzelim. Ne oldu" dedi tekrar. Çoktan kanlanmaya başlamış gözlerimle gözlerine baktım. Onunda gözleri dolmaya başlamıştı. " Savaş'ın eski sevgili geldi" Yanlış anlama ve bolca Aşkla dolu bir hikaye. HÜMEYRA & SAVAŞ

Rivayet odur ki; Anka yanacağı vakit göğün en yüksek yerine çıkar, kanatlarını son kez karanlığa açar ve kor ateş olmadan evvel en kıymetli tüyünü yeryüzüne düşürürmüş. O tüye Şehbal denirmiş; kimin avucuna düşerse ona baht getirirmiş. Ateşe yaklaş, çünkü Anka yanmadan Şehbal olmaz. Bir borç varmış, bir anlaşma yapılmış, bir yangın çıkmış. Bir yıkımın adını Muhrip koymuşlar, bir yangının adını Alaz. Kaderlerini kor ateşle birbirine bağlamışlar, o yangının adını aşk koymuşlar. Karanlık bir sokağa bir ağıt düşmüş, bir kadın ateş olmuş yürümüş. Bir adam ölüme koşarken sevda denen ateşe düşmüş. Bir kurşun saplanmış göğsüne, bir çift göz değmiş gözüne. Yiğitmiş, dünyaya diz çöktürmüş, yiğitmiş, kızıl saçlı bir kadının önünde diz çökmüş. "Efsaneye inanıyor musun?" Yüzünde gizemli bir tebessüm belirdi. "Efsanelere mi bilmiyorum ama bazı hikayelerin insanı seçtiğine inanıyorum." Gözleri gözlerimi buldu. "Efsanelere değil, sana inanıyorum." Bir kibrit çak, yansın karanlıklar. Ateşe yaklaş çünkü yanmadan yazılmaz masallar.

🖤♾️ "Bir daha gelme!" Dedi fısıltıdan ibaret buruk sesiyle. "Sakın ola bir daha bana dokunma da!" Kendisi ne kadar öfkesini ortaya seriyorsa, Mirhan'da mimik oynamıyor öylece gözlerine bakıyordu. "Geleceğim..." dedi kısık fakat vurgulu bir kararlılıkla Mirhan. Bakışları dudaklarına inip tekrar gözlerine çıktı. "Dokunacağım da." diyerek sürdürdü kararlılığını. Hatta kendinden fazlasıyla emin bir şekilde,"Bir kere aldım, yine alacağım." dedi büyük yemin verir gibi."Yine biz olacağız..." Burnundan verdiği soluğu alaylı bir şekilde havaya karıştı, her kelimesi bir meydan okuma gibiydi."Hangi yüzle söylüyorsun bunları?" Eli de ağır ağır kalbinin üzerine gitti. "Sen şurama, onca acımın tam üzerine bir de evlat acısı yerleştirdin ya...Ben o gün, senli olan bütün anıları tek celsede çöpe attım... Gök kubbe yere inip ikiye yarılsa, biz diye bir şey olmayacak artık." Dila ♾ Mirhan 29/04/2021

Ah... kokusu , teninin yumuşaklığı , saçlarının karışıklığı , bakışları ve dokunuşu... Her şey olması gerektiğinden daha mükemmeldi. '' Sadece bu gece benimle uyur musun ? '' diye sorduğunda bu kadar ileri gidebileceğimizi tahmin etmemiştim. Bir gece de olsa eşimle olan bağımı hissetmek istediğim için kabul etmiştim. Ama bu yaşadığımız çok başka bir birliktelikti. Eli yanağımdan boynuma doğru kayarken bütün hücrelerim ona tepki vermişti. Gözlerinde ki karanlık beni yutmak istiyor gibiydi. Bu zamana kadar kaçtığım ve korktuğum bu karanlık bu gece ona teslim olma dürtümü durduramazdı. Elini boynuma götürdü. Sıkar pozisyonda duruyordu ama asla zarar verici değildi. Yüzünü kulağımın altına getirdi. Hayatında ki son nefesmiş gibi çekti kokumu içine. '' İris... '' kulağıma ismimi fısıldama şekli içimde ki zevki daha çok açığa çıkarmıştı. '' Ares...'' ben de onun ismini aynı şehvetle havaya doğru fısıldadım. Belki bunu yapmamış olsaydım , belki ona karşılık vermemiş olsaydım işler daha ileriye gitmeyecekti. Ama bu gece onunla olabileceğim son geceydi. Bu gece eşimle beraber zevk alabileceğim ilk ve son geceydi. Hayatımda bir kere olsun bencilce bir karar vermek için son şansımdı. Ve ben bu şansı bundan daha değerli bir an için kullanamayacağımı bilerek kullandım. Dudakları dudaklarımı bulduğunda artık durmak için çok geçti...

(...) -Bak şu aynaya !'dedi puslu sesiyle fısıldayarak. Dudaklarını genç kızın kulağına dayayıp hafifçe yutkundu. ''İyi bak ! Bu aynada gördüğün kadın benim için doğdu. Benim için getirildi bu dünyaya. Sen benimsin Ahuzar! Ve o geçmişle olan tek bağın bu. Sen benimsin, ve benim olana hiç bir şey olmayacak. Evvelinde benim, sonunda!' ***"Bir ve ikinci kitap bir arada." 🕶️ Karan & Ahuzar 👠

İlk görüşte aşk mı yoksa hayal kırıklığı mı? 12.03.23 Arven&Kandemir

Bir gün seni unutmak zorunda kalırsam , aşkımın küçüklüğüne değil çaresizliğimin büyüklüğüne inan. Bade & Esved İyi okumalar dilerim.

Bir kere daha başımı geri yatıracak büyüklükte bir kahkaha attım ve omuzlarımdan sıyrılan montu tutmak için bir hamle yaptım. Bir şemsiyenin altında, artık o kadar da yabancı olmayan bir yabancının kapkara gözlerine bakarken derin bir nefes aldım. "Peki Aladağların Turan'ı. O zaman, benim hakkımda bilmen gereken ikinci şeyi açıklıyorum." Turan çenesini havalandırıp gözlerini kıstı. "Gönder gelsin." Şemsiyeyi başımızın üzerinden çekip kapattım ve ikimizi de tatlı ama epey güçlü yağan bir yağmura hapsettim. "Bana gölge eden, hiçbir şeyden hoşlanmam." Uyarım açıktı. Oldukça da net. Mevzunun şemsiye olmadığını anlayacak bir adama bu cümleyi kurduğumu biliyordum. Üzerinde yalnızca gömlekle dururken ve o gömlek saniyeler içinde ıslanırken göz temasımızı kesmemek için olası manzaramı elimin tersiyle ittim. Turan yavaşça gülümsedi ve bir kez başını eğdi. Caddede, nereden geldiğini bilmediğim, piyanoya eşlik eden bir erkek sesi vardı. Üzerimizden en sevdiğim bahar yağmurları akıp giderken, Turan elimi bırakmadan yürümeye devam etti. Biliyordum. Bu anı, bu yağmuru, bu şarkıyı hiçbir zaman unutmayacaktım. Sen yanımdayken O tozlu yollar aşka gider Ah sen, Sonunuzu yazsan inan dayanamam ölürüm ben.