karga çırpınıyor zihnimdeki duvarlarda aklımı bulanıklaştırıyor lekeler bırakıyordu beni yalnızlığa mahkum ediyordu sevmezdi de, sevilmezdi de sevilmek nedir bilmezdik gerçi ikimizde geceleri okşardım siyah küçücük başını gecenin soğuğu da beni kucaklardı "mutsuz musun?" diye sorduğumda "sadece yalnız." derdi bana "yalnızca, yalnız" dedim onu gecenin karanlığında gökyüzüne emanet ederken.

"Öptüm. Haddime değilken, dudaklarını tattım. Kim bilir ne büyük cezası vardır o dudakları öpmenin? Ama yanmayı da göze aldım. Şimdi Adem'im. Cennet'inden kovma beni." -2 bölümlük kısa hikayedir, devamı yoktur.- Mert A. Akcan 2015