Her şey küçücük bir çocukken hayallerle başlamıştı..

Bir Sivil Polis Ekibinin Başından Geçenler

Ruhumda dolaşan, bir günlük kelebeğin cesedini ellerimle taşıdım kalbime. Parmak uçlarımla son kez okşayıp koydum tabuta. O kelebek kalbimle ruhumun arasında bir araf olarak tekrar kanat çırpacak. Bir gülüş gözümden kalbime düşene dek orada hapsolacak, kelebeğim. Ya hayat bulacak, ya da sonsuzlukta kaybolacak. Şimdi o kelebek gibi bir cesetten ibaretim ben. Bir kentte mucizevi şeyler yaşanırken, evin dışında kalmış, pencereden o sıcaklığı izleyen küçük çocuklar gibi hissediyorum. Hiç varolmamış bir aşkın hüznünü yaşıyorum. Hiç olmayan birinin özlemini çekiyorum. Neydi bu hissettiğim? Bu boşluk nedendi? Ruhumu delen, ciğerlerime batan bu duygu nereden gelmişti? Yağmurla gelen o tuhaf yabancınn etkisi olabilir miydi? O yabancı bana yağmuru sevdirebilir miydi? Yağmur onun bakışları gibi düşecek miydi gözümden yüreğime? Kirpikleri, saçları yağmurla nasıl böyle uyumlu olabilirdi? O yağmurun ta kendisiydi. "Yağmur gibisin. Hatta yağmursun." "Hayır, gökyüzüyüm."

Havuzun dibine değen ayaklarımla yere oturdum. Bir anda beliren iki hayali gölgeye baktım. Burak ve Doğa'ya. Burak simsiyah bir şekilde sarmıştı mavi bedenimi. Yansımamın gözlerinde izlediğim korkuyla ürperdim. Siyah gölge hayali bedenimi tamamen sardı ve maviyi adeta yutup kendine kattı. Ne mavi ne de siyahtı oluşan kalıntı. Siyahın mavi tonuydu. Belkide en mavi tonu. Burak'ın gözlerinin rengiydi hızla bana doğru gelen renk. Dosdoğru kalbime çarptı. O an tamamen kanaat getirdim. Ölüm, bizim ulaşabileceğimiz tek zaferdi. Onun karanlığında yaşayamayacak kadar umut doluydum ben. Hayattım. Doğa'ydım. Maviydim. Yeniden doğmak için önce ölmeliydim. Bedenimi vahşice saran suyun o hoş tınısı ve ölen umutlarımın acı haykırışları kaybolurken can yakan bir sessizlik kapladı benliğimi. Gözlerim kapandı. Nefesim kesildi. Sustum... ***** ♡Başlangıç: 20.06. 2015 ♡

Hızla elimi çekip soğuk bir sesle "Kimsin?" Dediğimde "Yakında çok iyi tanıyacaksın küçük hanım. Biraz sabırlı olmalısın" deyip yürümeye başladı.

Ben onu seviyordum. Ama o beni öğrencisi olarak görüyordu. Acaba dedim, kendi kendime bir gün o da beni severmi! Ama ne biliyor musunuz ben asla umudumu kaybetmedim. Hep inandım bir gün olurda o da beni severse diye. Ve ben altıncı hislerime güvenirim. O da bir gün beni sevecek... Ve ben o güne kadar onu bekliyeceğim...!!!

Türkiye'den Hindistan'a uzanan bir aşk... Bahar Hindistan'da kazandığı üniversitede okumak için İstanbul'dan Bombay'a giden genç bir kızdır. Aslında Türkiye'den gidişinin üç sebep vardır. Birincisi Hindistan'a aşıktır. İkincisi o dünyaca ünlü müzisyen AAG'a aşıktır. Üçüncüsü ise ailesinin ona sunduğu babasının arkadaşının oğlu olan ve yüzünü hiç görmediği Tekin Karadağ'dan kaçmaktadır... Kaldığı yurtta birtakım sorunlar yaşadığı için en yakın arkadaşı Neha'dan ona bir yer bulmasını ister ve teyzesinin evinde bir oda ayarlar. Kocaman evde yaşlı kadın ve oğlu yaşamaktadır... AAG (Ateş)! Aftan Amar Grover onu ateş yapan şey geçmişine gömdüğü acı sonu olan bir aşk hikayesi. Öğrencilik yıllarında fakir olmasına rağmen deli gibi sevdiği zengin kız Kamra ile evlilik hayali kuran Aftan yaşadığı acı olaydan dolayı hayata küser ce geçmişe bir sünger çeker. Bu olaydan sonra karşısına çıkan zengin bir müzisyen sayesinde sanat dünyasına giriş yapar ve fakir hayatını kısa sürede büyük bir zenginliğe çevirir. Artık dünyaca ünlü bir müzisyen olan AAG aşka olan inancını kaybetmiştir ve kendini mesleğine adamıştır. Peki ya Bahar? İki zıt karakterin yollarının kesişmesi ve tutku dolu bir aşk... Peki ya kötüler? Aftan' eski sevgilisi Kamra ve Bahar'ın babasının arkadaşının oğlu Tekin... Onları ayırmaya güçleri yetecek mi? Kötülerin zaferi mi aşkın zaferi mi?