Tuhaf. Galiba beni ve onca yıllık yaşantımı tanımlamaya yeterli bir kelime. Başka kelimeler de biliyorum ama ben Baek değilim genelde küfür etmem. Ben kirayı tek üstlenmek pahasına ev arkadaşı istemeyen biriydim. Bilirsiniz, misafirim varken başkası olması, haliyle "Dostum biraz müsaade eder misin?" demek bana göre değildi. İçimde bir yerlerde bu kadar büyük olduğundan yeni haberdar olduğum vicdanımın bana yaptırdığı ikinci şey bununla ilgili. Ona evimi açmanın ne kadar özel hayatımın içine edeceğini bilmiyor olmam, onu sokakta bırakmamı gerektirmezdi. Belki birlikte kız tavlardık. Bilmiyorum. Sonuç olarak sadece onun için değildi. Popülaritesi bana fayda sağlardı muhtemelen. Chanyeol bilmese yeterliydi sağlığım açısından. Evet, evet. Kötü bir şey yapmıyordum. Sadece iyilikti. Ama şu cehenneme giden yolun döşeli olduğu taşlarla ilgili sözü daha erken dikkate almış olmam gerektiğini, yolun yarısında fark edeceğimi de bilmiyordum. Ki sanırım asıl tuhaf kelimesinin hakkını veren kısım tam olarak burasıydı. Ev arkadaşım ve daha fazlası haline gelmesi kısmı.

"Benim içimde bir sen var. Bunu biliyorsun değil mi?" "Evet ve sanırım bu yüzden sana aşık oldum Jongin." ------ "Sen benim aydınlığımsın. Ben de senin karanlığım." "Sehun-ah..." ------ "Saçlarımı okşasana Baekhyun." "..." ------ Denge olmadan dünya bir kaostu ve o kaosta sen beni buldun, sen beni tuttun ve sen beni sevdin.

Baekhyun birkaç bitki türü keşfetmek istiyordu, yeni bir dünya değil.