Choi Minho czekał.

,,Chciałem spełnić jego życzenie - ofiarować mu utwór, który mógłby oddać moje uczucia, to wszystko, co kłębiło się w moim sercu od tygodni, nie mogąc znaleźć ujścia"

,,Świat nie składa się z samych obrazów, na jego percepcję wpływa wiele różnych czynników... Trzeba tylko umieć je wyłapywać." Taemin bardzo chciał dowiedzieć się, jak wygląda Minho.

Taemin wbił wzrok w zielono-błękitną przestrzeń przed sobą. Zdążyli przejść spory kawałek, bo najwyraźniej dotarli na skraj parku, rejon dotąd młodszemu nie znany. Chłopak poczuł jak, wcześniej zagubiony pośród filarów drzew, wiatr rozwiewa jego włosy, wreszcie wolny i niczym nieskrępowany, hasając po rozległej i opustoszałej polanie. Urzekająca cisza zaległa na tym zapomnianym przez świat terenie. Zdawało się, jakby jedynie wiatr i stojące pośrodku polany, stare i skrzypiące drzewo, byli mieszkańcami owego miejsca. Ta wietrzna polana zdawała się być idealnym miejscem dla ich dwójki. Z dala od ludzi, od ich słów i spojrzeń. Prywatny, mały świat.

I tym właśnie sposobem Choi Minho na stałe objął posadę etatowego głupca na usługach Lee Taemina.

Krople deszczu kapią, kap kap, moczą ziemię i ludzi, kiedy obserwuję świat w połowie przesłonięty zielonym materiałem parasola

"It's so good to have someone to be so bad with."

Kiedy otwierałem oczy, widziałem świat.

Na spotkanie starej miłości nie wypada iść z pustymi rękami. Komponuję więc bukiet. Bukiet sentymentalnych bzdur. Kiedy skończę, zamierzam złożyć go na twoich kolanach i błagać o przebaczenie. (pairing w dużej mierze dowolny)

Prezenter wiadomości nazwał to "nieszczęśliwym wypadkiem".