"Şu kız." dedi genç delikanlı onca kızın arasında güneş gibi parlayan güzeli gösterirken. Annesi gösterdiği tarafa baktı. "Hangisi oğlum? Mavi entarisi olan mı?" " Hayır ana. Nasıl ona yakıştırırsın beni?! Şu simsiyah saçları, kalem gibi kaşları olanı isterim. Kırmızı giymiş, bak." Düğün ahalisine farkettirmemeye çalışarak gözleriyle işaret etti istediği kızı. Görür görmez vurulmuştu. Kesinlikle evleneceği kız o olmalıydı. Annesi sanki oğlu çok uçarı birşey söylemiş gibi telaşlandı. "Aman oğlum hangi kızı dersen alayım, gidip isteyeyim sana, hatta kapılarında yatayım. Ama o kızı isteme. Sevdalandıysan vazgeç. Eğer hevesse unutuver." Delikanlı şok olmuştu. Bu nasıl bir kızdı ki annesi bu sözleri biricik oğluna sarf ediyordu. Oğluna layık görmüyor muydu bu kızı? "Neden ana?" dedi sitem edercesine. "Yakışmam mı o kızın yanına?!" "Olur mu hiç?" Oğluna iyice yaklaştı, kimsenin duymamasını ister gibi kulağına eğildi. "O kız Gülizar."

{DİNİ BİR KITAP DEĞİLDİR.} Elindeki viskiden tam bir yudum alacaktı ki kapısı tıklatıldı. Derin bir iç çekip viskiyi masanın üzerine bıraktı. "Gel." Kapı açıldı ve içeriye adını bile hatırlamadığı bir asker girdi. Oturduğu yerde doğruldu. "Umarım güzel haberlerin vardır." "Evet komutanım. Bütün hazırlıklar tamam. Saldırmak için emrinizi bekliyoruz." "Güzel..." diye mırıldandı. Ve büyük bir hırsla devam etti. "Katar'da taş üstüne taş bırakmayın..." © TÜM HAKLARI SAKLIDIR.

Çatık kaşlarının ona nasıl bir hava kattığından habersizdi. Sinirli? Korkunç? Belki de her ikisi fakat bu bile yüzünün güzelliğini gölgeleyemiyordu. Düşüncelerimi, dişlerini sıkarak söylediği kelimeler böldü, "Benden uzak dur." Sol omzumda topladığım saçlarımı serbest bırakırken, attığım şiddetli kahkahayı bastıramadım. Gururuma dokunmuş muydu? Biraz. Pes edecek miydim? Hayır. Ben bir kızdım, o ise erkek. Ve kesinlikle yanlış replikleri paylaşıyorduk. "Bunu, benim söylemem gerekmez miydi?"