" kırmızı ruj, bu kıyafet, bu sen misin Sena? " İstediğin gibi olacak bu gece her şey. Beğenmedin mi yoksa elbisemi? Sena hızla yürüdüğü sırada genç veliaht kızı kendine çevirdi. " kes şunu, kendini gel Sena Kız kolunu veliahttan kurtarırken gözünden bir damla yaş düştü. " kendimdeyim ben, istediğin buydu zaten. Borcumuzu benim ödememi istemiştin. borcunuzu bir gecede silebilirsin dememiş miydin?

Kenan," Burdan kaçamazsın..! Buna asla izin vermem sen benimsin anla bunu... Saklandığım yerden nefes dahi almadan bekledim çünkü o benim nefes alışlarımı bile biliyordu.... Kenan hasta bir adamdı, bağımlıyıdı.. Ve bu hastalık ne yazık ki bendim... Geç kaldın sen gelene kadar ben öldüm içimde ki masum Sare öldü. Keşke... Keşke bana çabuk gelseydin Gömüş gözlerinde kaybolduğum adam. Kenan beni öldürmeden bana sahip olmadan gelseydin. Senin karanlığını ona tercih ederdim... Duymadın beni... Sessiz çığlıklarımı duymadın Barlas Demiray

"Öldürün o zaman." Duyduğum sert ve soğuk sesle irkildim. Sanki normal bir şeymiş söylüyormuş gibi bir çırpıda söylemişti. Bunların bana yardım etmelerini beklerken daha tehlikeli çıkmışlardı. Ölüm emri verilen adama bakıp vicdanımın sesine engel olarak usulca geldiğim yoldan geri döndüm. Yanlarından birkaç metre uzaklaşmışken bir silah sesi duydum. Bağırmamak için kendimi tutarak korku dolu gözlerimi adamlara çevirdim. Az önce ölüm emri verilen adam başından akan kanla yerde cansız bir şekilde yatıyordu. Diğerleri de başında hâlâ bir şeyler konuşmaya devam ediyorlardı. Yerdeki ölü adama bakıp kaldım. Hiç acımadan, bir saniye bile düşünmeden öldürmüşlerdi adamı. "Sen de kimsin?" Birinin beni fark etmesiyle hepsi bir anda bana döndü ama ben sadece az önce ölüm emrini veren adamın soğuk gözlerine baktım. "Ben şey..." Sustum. Söyleyecek bir şey bulamadım. Karanlıktan dolayı yüzlerini net olarak göremedim. "Sen ne?" dedi, bana doğru bir adım attı. Eş zamanlı olarak geri gittim. Bir saniye olsun bakışlarını benden çekmezken yutkundum. "Ben hiçbir şey görmedim." Tek kaşı kalktı. "Bizi mi izliyordun?" Korkuyla birkaç adım daha geri gittim. "Öyle bir amacım yoktu." Yine bana doğru bir adım attı. Korkudan tüm bedenim titremeye başladı. "Ne amacın vardı?" Cevap vermek istedim ama söyleyecek bir şey bulamadım. Tek istediğim şey şu an buradan kaçıp gitmek. Gözlerim adamın elindeki silaha kaydı. Bu daha çok korkmama neden olurken daha fazla durmanın bana bir faydası olmayacağına kanaat getirdim ve koşarak yanlarından uzaklaştım. "Yakalayın şunu!" Arkamdan bağırdı. Bunu duymak daha hırslı bir şekilde koşmama neden oldu. Resmen başımdaki bela birken iki olmuştu. Koskoca ormanda bir mafyadan kaçarken bir başkasının kucağına düşmüştüm.

+18 "Geçmişin bana ait," dedi ve kulağıma yaklaşarak fısıldadı. "İstesen de beni unutamazsın." Geçmiş can yakar. Yıllar sonra karşılaştığında bile. Fakat madalyonun iki yüzü vardır. Her şey çok güzel olabilirdi; onu tekrar görmeseydim. Henüz gençliğinin baharındayken, sevdiği adam tarafından acımasızca dünyası başına yıkılan Eylül'ün ölmekten başka hiçbir planı yoktu. Gözünü kapatıp teslim olduğu adam olan Vaha, onu bir başına ve yüzüstü bırakıp gitti. Yaşadıkları anların hepsinin acı bir hatıraya gömüldüğünü dehşetle izledikten sonra ardı ardına darbe aldı. Annesinden, babasından, ağabeyinden... Bir zamanlar deli gibi sevdiği Vaha, tüm hayatını ellerinden çalmıştı. Uykusunda gördüğü dur durak bilmeyen kabuslarla, uyandığında umutsuzluğun beslediği ruhunu huzura kavuşturmaya kararlıydı. Ta ki dünyanın en kibar ve anlayışlı adamı olan Özgür'le tanışana dek... Eylül, uzun yıllarının ardından onu unuttuğunu sanıp yeni hayatının taslağını çizdikten sonra Vaha ile tekrar karşılaşır ve fitilin ucu ateşlenir. Çaresiz, umutsuz ve bir o kadar da yasak aşkın pençesine girmemek için birbirlerini mahvetmek pahasına ikisi de mücadele eder. Eylül'ün doğru sandığı yanlışları tokat gibi yüzüne çarparken, gerçekler onu dipsiz bir kuyuya atar. Fakat yazgının kesin çizgisinden çıkmak ne kadar mümkün olabilirdi ki?

(Tamamlandı) *Reklamları siliyorum* @yagiz.krtlmş : Yer @asya.ozdmr : Anlamadım? Yanlışlıkla gelen bir mesaj ve sonrasında olan özel(!) aramayla başlayan bir hikaye.. ⬜⬛ Cover by; _moonnlightt_ Ağır (Beşiktaş & Fenerbahçe) aşkı göreceksiniz.. Hazır olanı bekleriz💜

BAŞLAMA: 22.08.2019 ~Hikayemde küfür, şiddet ve +18 vardır. Rahat edemezseniz okumayınız~ ********* Soğuk ciğerlerini hırplarken daha da hızlı koşmaya çalıştı kız. Gerçi neyden kaçtığını bile bilmiyordu aniden kağıt toplayan arkadaşları koşuşturmaya başlayınca saf aklı onlara ayak uydurmuştu. Hissediyordu onlara azrail olacak adamlar nefeslerini kesmek için enselerindeydi. Bacaklarından kayan eski pantolonunu iki eliyle tutarken arkalarındaki adamların neden peşlerinde olduğunu çözmeye çalışıyordu. Soğuktan akan burnunu sertçe sanki bir daha akma dercesine koluna sildiğinde dirseğinden tutulmasıyla yere fırlatıldı genç kız. "İbneye bak küçük bacaklarıyla nasılda koşuyor Nazmi" "Hikmet abi izin ver bu soysuzun nefesini şurda kesiyim bir daha erkeğim diye ortalıkta gezemesin" Genç kız yere sürten yanağını tutarken göz yaşları gözüne örtü olmuş karşısındaki iki yarmayı bulanık görüyordu. Küçük kalbi korkuyla dolup taşarken karşısındaki adamların ne saçmaladığını anlamayamadı. İbne değilim demek istedi soysuz senin anandır demek istedi lakin yapabildiği burnundan sessiz bir nefes almak oldu. "Ateşhan abi ecdadını beller zaten Nazmi biz sapasağlam bu iti atalım önüne sonra bizi sikmesin" "Peki abi haklısın gidelim o zaman" Minik bedeni titrerken genç kızın birden sürüklenmeye başladı iki yarma tarafından. Ayaklarıyla etrafa tekmekler savurup yumruk atmaya çalışsada bu iki hanzo dönüp bakma gereği bile duymamışlardı sadece sürüklüyorlardı. Tekrardan hissetti kız bu sefer son yakındı son bir nefes kadar arkasındaydı ********

onun deyimiyle soğuk kaltağın tekiydim. Canım yanmazmış gibi canımı yakar ve beni sözcükleriyle alaşağı ederdi çünkü duygularımın olmadığını düşünürdü. içimdeki ateşten bihaber günden güne kavrulup kül olmamı sadece izlerdi. -Affan lütfen hem-" -Affan değil Affan Ayvaz bu bir istediğini asla yapmayacağım bu da iki şimdi çıkabilirsin!" itiraz istemeyen sözleriyle beni susturmuş çatılı kaşlarıyla kapıyı gösteriyordu. Sabahtan beri yalvarmalarımı görmezden gelmişti. Sinir kat sayım boyumu geçmiş sıkılı yumruklarımla Affana bakıyordum. "Affan mısın Ayvaz mısın her ne boksan kibarlık kotam bitti anladın mı beni? Seni insan yerine koyup sabahtan beri derdimi anlatmaya çalışıyorum ama sen durmadan götlük yapıyorsun! yeter anladın mı yeter!! " "Kes sesini!!" gür sesi odayı doldururken yanak kasları gerilmekten çukurlaşmıştı. "Asıl sen kes sesini sana yalvarmamdan bu kadar hoşnut oluyorsan bir de şu sözlerimi dinle." gözlerinin yeşili alev almış burun delikleri genişlerken dik dik bana bakıyordu. "Al o işe yaramaz çükünü kendine sok-" lafımı bitiremeden Affan hırlayarak üzerime atlamıştı çığlık atarak geriye kaçmaya çalıştığımda kafamı arkamdaki rafa vurmuştum. Cam parçalanma sesi kulaklarımı çınlatırken gözlerim kaymış sesli bir şekilde inleyerek yere yığılmıştım. İki koluma asılan Affan beni ayakta tutmaya çalışırken hırıltılı sesi kulağımın dibindeydi. "Bebek istiyordun öyle değil mi? Şimdi bu işe yaramaz çükümle bak sana neler yapıyorum! Bakarsın dördüz olur!" Hırıltılı sesi ve gıcırdattığı dişleriyle sanki canımın acısı ikiye katlanmıştı. Sözlerini yeni yeni idrak ederken gözlerimi sabitleyemiyordum. Hem korkumdan hem de kafamdaki acıdan bilincim kapanırken kollarına tutunmuş kendimi bırakmıştım.

"Benden seni özgür bırakıp gitmeni isteyeceksin ama bu mümkün değil" "Neden? Polise ihbar etmeyeceğim benden ne istiyorsun!" "Seni bırakamam bu zamana kadar işlerimde bir pürüz çıktığında hemen hallederdim. Ama ben kararımı sana bir şans vermekte kıldım." "Bana şans verip vermemeniz umurumda bile değil burdan hemen gitmek istiyorum neden zorluy.." "Kapa çeneni! beni anlamıyor musun sen! sana şans verdiğimi söyledim. Vermeseydim şuan yaşıyor olmazdın!" 'Bu adam ne diyordu böyle ne şansı ne istiyordu benden' "Benden ne istiyorsun ki şans verdin!" Oturduğu koltuktan kalkıp karşıma geçerken masasına yaslanıp, kollarını göğsünde bağladı. "Şu andan itibaren özgürlüğünü elinden almış bulunmaktayım. 'Ne diyordu bu herif' Yaslandığı yerden kalkıp aramızda az bir mesafe bıraktı öyle ki nefeslerimiz birbirine karışacak kadar. "Ölene kadar benim emrim altında senin için bir hapishane görevini üstlenen evimde Ben Ali Altınsoy'un yanında Benim bir tutsağım olarak yaşayacaksın!" Cover by: ig:@wattpadkapaktasarim💅

"Ben suçlu değilim"dedim titreyen ellerimi önemsemeden. "Ben bu hikayenin en masum karakteriyim aslında,kız kardeşini kaçıran abim, abim ile kaçan senin kız kardeşin,beni seçen ise sensin anladın mı?"dedim. Göz yaşlarımı umursamadan bir iki adım geriledim. Ve ona; "Farkında mısın,ne kadar acizsin?"Bu söylediğim onu kızdırmış olmalı ki derince bi nefes verdiğini gördüm."Şu söylediklerimde ne kadar haklı olduğumu bildiğin halde hala bana suçlu gibi bakmaya devam ediyosun,sanki seninle evlenmeyi ben istemişim gibi." Susuyordu... "Şuan senin sustuğun gibi bende bir ömür boyu susacağım.Ve sana yemin ederim Nefes VURGUN bir zaman gelecek benim içimden geçenleri bilmemek seni kahredecek.Ve sen bana yalvaracaksın." *** Kapak yapımı @supermanmustdie 'a aittir.

Hala ukala bir tavırla alay edercesine, sanki az önce burda hiç bir şey olmamış gibi etrafımızda bir sürü ceset yokmuş gibi, sanki sıradan bir gündeymişiz gibi konuşmaya devam etti... 'Yengeniz sıkılmış belli ki beyler.Toparlanın gidiyoruz.' (+18 kısımlar ve şiddet içermektedir.Rahatsız olanlar lütfen okumasın.)