Ravenshallow Üniversitesi'nde herkes iki kuralı bilir: Gece ormana gitme. Valemont kardeşlerinden uzak dur. Ben ikisini de ilk haftamda çiğnedim. Lucien Valemont beni ilk öptüğünde bunun felaket olduğunu biliyordum. Cassian ilk kez ismimi söylediğinde korkmam gerektiğini anladım. Ve geçmişten gelen bir kadın rüyalarıma girmeye başladığında... Bu hikayenin benimle başlamadığını öğrendim. Bazı aşklar kaderdir. Bazıları ise lanet. Benimki ikisiydi. "Eğer seni kaybedersem, dünyayı seninle birlikte yakarım."

O sahiplenmez. Hükmeder. Kağan, Mira'nın kaderini tek bir cümleyle çeviren adam: "Artık benimle yaşayacaksın." Mira kaçmaya çalıştıkça karanlık büyüyor. Kağan ise tek bir şey istiyor: Onun sessizliği. Onun korkusu. Onun kalbi. Ve bu hikâyede geri dönüş yok. Miranın karşısında duruyordu; "Artık beni yazmana gerek yok" dedi sesi tenimdeydi "Bu hikayeyi de seni de artık ben yöneteceğim"

O insanın tenini ürpertecek kadar güzel. Tenine işleyen karanlığa rağmen. O ölümcül derecede soğukkanlı. Çimen yeşili gözlerinin derinliklerinde, karanlık bir kuyuya attığı acı dolu bir geçmişi var. Onun bir kalbi yok. O bir kimsesiz. O bir yabancı. O bir katil. O... Ediz Çağıran. Ve pençesine aldığı kurbanına aşık olmak üzere.

Hayatım babam bizi terkettiğinde bitmişti, bir süredir kendimi toplamaya çalışıyordum Kendime daha gelememişken annemin yaptığı evlilik beni sarsmış olmasına rağmen hiçbirşey belli etmemiştim İşim git gide zorlaşırken birde üvey kardeşlerim çıkmıştı başıma Ben bu kardeşlik ilişkisini nasıl yürüteceğime dair bir fikrim yoktu özellikle birinden ilk görüşte etkilenmeye başlamışken *** "Benden etkileniyorsun kabul et" dedi ve hafif sırıttı "Hayır " dedim ve bakışımı kaçırdım "O zaman bunu yapmamın sakıncası yoktur" *** Bölümlerde +18 yerler olucaktır İyi okumalar